เขามองเย่หนิงด้วยความหวาดผวา แล้วก็สบเข้ากับดวงตาคู่นั้นที่ฉายแววไม่ประสงค์ดี
วันนี้เขาทำตัวโอหังเกินไปจริง ๆ
ที่เขามาที่นี่ก็เพราะแอบคิดอยากลองเปรียบเทียบฝีมือกับเย่หนิง
เพราะระดับพลังของเขาก็ไม่ต่ำแล้ว
เขากินมนุษย์ทดลองยาระดับสูงไปตั้งมากมาย กลืนแก่นคริสตัลไปอีกนับไม่ถ้วน
เขาควรจะแข็งแกร่งกว่าเย่หนิงถึงจะถูก
แต่เย่หนิงกลับควบคุมเขาไว้ได้จริง ๆ
มันผิดพลาดตรงไหนกัน พี่ รีบมาช่วยเขาที
เย่หนิงมองสีหน้าสิ้นหวังของวิลเลียมอย่างพอใจ ก่อนฉีกยิ้มจนเห็นฟันแล้วพูดว่า “วิลเลียม ยื่นมือออกมา แล้วเดินมาหาฉัน”
เมื่อได้ยินเสียงเย่หนิง สีหน้าของวิลเลียมก็เปลี่ยนไปทันที
เขาจ้องเย่หนิงเขม็ง แต่ร่างกายกลับขัดขืนคำสั่งของอีกฝ่ายไม่ได้
ทำได้เพียงเดินเข้าไปหาเย่หนิงทีละก้าว
พอเดินเข้าไปใกล้เย่หนิงได้หนึ่งเมตร ร่างของเขาก็ชนเข้ากับกำแพงแสงโปร่งใส
จากนั้นทั้งร่างก็ถูกครอบคลุมด้วยกระแสไฟฟ้าแสงสว่างเจิดจ้า
ความรู้สึกนั้นราวกับตายเสียยังดีกว่าอยู่
แม้หลังจากกลายเป็นซอมบี้ วิลเลียมจะสูญเสียความรู้สึกเจ็บปวดไปแล้ว
แต่เมื่อถูกกระแสไฟฟ้าทะลวงร่าง ความรู้สึกที่เนื้อหนังถูกเผาจนไหม้เกรียมก็ทำให้เขาอยากกรีดร้องออกมาด้วยความทรมาน
ทว่าเขาร้องไม่ออก เพราะคนตรงหน้าไม่อนุญาต
“สบายไหม?”
เย่หนิงยืนมองภาพตรงหน้าอยู่ด้านหนึ่ง แล้วหัวเราะหึ ๆ
“ยินดีต้อนรับสู่โลกของฉัน วิลเลียม