เจียงเฉินบอกว่า “หร่านหร่าน ผมจะออกไปตามหาเจ้าแมวน้อยสักหน่อย”
หลินหร่านตอบว่า “ฉันไปด้วย”
“ไม่ต้องหรอก คุณรีบอยู่บ้านอัปเลเวลเถอะ ผมมีพลังจิตพิเศษ ค้นหามันได้สะดวกมาก คุณรออยู่บ้านนะ เดี๋ยวผมก็กลับมาแล้ว”
“ไม่ได้” หลินหร่านกล่าว “คุณไปคนเดียว ฉันไม่วางใจ”
ไม่ว่าจะทำอะไร เจียงเฉินก็มักจะอยู่เคียงข้างเธอเสมอ
เมื่อมีเขาอยู่ เธอก็รู้สึกปลอดภัยขึ้นมาก
เพราะอย่างนั้น เธอจึงอยากไปอยู่ข้างเจียงเฉินด้วย
แต่เจียงเฉินปฏิเสธอย่างเด็ดขาด เขาไม่อยากให้หลินหร่านเสียเวลา
แค่ตามหาแมวน้อยที่หนีออกจากบ้าน ยังไม่ถึงกับต้องรบกวนหร่านหร่าน
หลินเจ๋อส่ายหน้า มองเจียงเฉินขับรถออกไปตามลำพัง ก่อนถอนหายใจ “พี่ เจียงเฉินรักพี่จนหมดใจจริง ๆ คิดเผื่อพี่ไปหมดทุกเรื่องเลย
เมื่อไหร่ผมจะได้เจอคนแบบนี้บ้างนะ”
หลินหร่านได้ยินแล้วก็ยิ้มกริ่ม มองหลินเจ๋อแวบหนึ่ง “ที่นายพูดเมื่อกี้เป็นเรื่องจริงเหรอ?”
หลินเจ๋อถาม “เรื่องอะไร?”
หลินหร่านยิ้มกล่าว “ดูท่าฤดูใบไม้ผลิกำลังจะมาถึงจริง ๆ แล้ว”
“อะไรนะ?”
หลินเจ๋อฟังไม่เข้าใจ
หลินหร่านหัวเราะเสียงดัง “ฉันหมายถึงน้องชายทึ่ม ๆ ของฉันนี่แหละ ที่แท้ไม่ใช่เยว่อิ่งกับพวกมันกำลังติดสัด แต่นายต่างหากที่เริ่มมีความรักแล้ว”
หลินเจ๋อ “...พี่ อย่าพูดเหลวไหลสิ”
หลินหร่านไม่เปิดโอกาสให้เขาแก้ตัว เดินกลับเข้าบ้านไปโดยไม่หันมามอง
“พี่ ฟังผมก่อน”
“พี่ อย่าบอกพ่อกับแม่เด็ดขาดนะ...”
หลินหร่านกลับเข้าบ้านแล้วไปหาเยว่อิ่งก่อน