“พรวด—”
สายน้ำมหึมาพุ่งออกจากปากจระเข้นับสิบตัวพร้อมกัน ซัดตรงเข้าหาพวกเขาอย่างบ้าคลั่ง การโจมตีนี้รุนแรงเกินไป
หลินเจ๋อร้อนใจจนทำอะไรไม่ถูก “พี่ กำแพงโลหะของผมใหญ่ไม่พอ!”
หลินหร่านรีบบอก “ทุกคนมานี่ เราเข้าไปในมิติกัน”
จริงด้วย เข้าไปหลบในมิติก่อน
ทุกคนเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าพวกเขายังมีไพ่ตายช่วยชีวิตใบนี้อยู่
แต่ปัญหาคือที่นี่เป็นพื้นน้ำแข็ง
พวกเขาอยากวิ่งไปหาหลินหร่าน แต่ยิ่งร้อนใจ พื้นใต้เท้าก็ยิ่งลื่น โดยเฉพาะคุณปู่เจียงที่พลาดลื่นล้มลงไปทันที
“ไม่ต้องห่วงผม เข้าไปก่อนเลย”
คุณปู่เจียงโบกมือแรง ๆ ให้หลินหร่านกับคนอื่นรีบไปก่อน
หลินหร่านยื่นมือจะไปดึงคุณปู่เจียง แต่จู่ ๆ ก็พบว่าช่วยคนนี้แล้วดูแลอีกคนไม่ได้
เจียงเฉินมองหลินหร่านที่กำลังร้อนใจ แล้วคิดในใจว่า “หยุดนิ่ง”
มือของหลินหร่านที่ยื่นไปหาคุณปู่เจียงช้าลง เพราะเธอพลันเห็นว่าการโจมตีของจระเข้หยุดลงแล้ว สายน้ำมหึมาก็ไม่ได้ตกใส่พวกเขา
เธอเงยหน้ามองเจียงเฉินที่ยืนอยู่ข้างกาย ราวกับไม่ได้ทำอะไรเลย พลังพิเศษควบคุมเวลาของเขาทำงานอีกครั้งแล้ว
คราวนี้เจียงเฉินไม่รอให้หลินหร่านกับคนอื่นลงมือ
เพราะเขาชอบสีหน้าประหลาดใจของหร่านหร่านยามมองเขามาก
มือขวาของเขาแปรเปลี่ยนเป็นมีดน้ำแข็งคมกริบนับสิบเล่มในพริบตา จระเข้กลายพันธุ์ระดับ 3 ทั้งสิบกว่าตัวก็ตายคาที่ทันที
หลินเจ๋อร้องว่า “พระเจ้าช่วย!”
จนกระทั่งจระเข้ทั้งหมดสิ้นใจ หลินเจ๋อก็ยังไม่รู้ว่าเจียงเฉินทำได้อย่างไร
“พี่เจียงสุดยอด!”
“เท่ระเบิดเลย!”