โครม—
คุณปู่โจวลุกพรวดขึ้นด้วยความตื่นเต้น จนเก้าอี้ที่นั่งอยู่พลิกคว่ำลงกับพื้น
“เสวียจวิน!”
“ลูกเอ๋ย!”
“พ่อ! แม่!”
“ผมกลับมาแล้ว!”
วันนี้เป็นวันน่ายินดีสำหรับตระกูลโจว
หลังจากต้องแยกจากกันมานาน ในที่สุดครอบครัวนี้ก็ได้กลับมารวมตัวกันอีกครั้ง
หลินหร่านกับคนอื่น ๆ เว้นพื้นที่ให้พวกเขาได้อยู่กันตามลำพัง เพื่อให้พูดคุยถามไถ่กันได้เต็มที่
ครอบครัวอยู่พร้อมหน้า ย่อมมีเรื่องให้พูดคุยไม่รู้จบ
เมื่อรู้ว่าอู๋เฉี่ยนเฉี่ยนกลายเป็นซอมบี้ ทุกคนก็อดรู้สึกเศร้าไม่ได้
พวกเขาได้กลับมาอยู่พร้อมหน้ากันแล้ว
แต่ก็เหมือนไม่ได้กลับมาอยู่พร้อมหน้ากันจริง ๆ
“แม่ นั่งลงก่อนนะ”
อันอันพาอู๋เฉี่ยนเฉี่ยนที่กลายเป็นซอมบี้ไปนั่งบนเก้าอี้
จากนั้นก็วางศีรษะเล็ก ๆ ลงบนตักของเธอ
มือเล็กทั้งสองข้างโอบเอวเธอไว้
“แม่ ผมคิดถึงแม่มาก ๆ เลย”
ในที่สุดเขาก็หาแม่พบแล้ว
แต่น่าเสียดายที่แม่ไม่อาจตอบสนองเขาได้อย่างปกติอีกต่อไป
เมื่อโจวเสวียจวินเห็นท่าทางของอันอัน น้ำตาก็ไหลพรากจนกลั้นไว้ไม่อยู่
หลังจากรู้เรื่องของอันอันเมื่อครู่ เขาก็อดคิดไม่ได้ว่า
ถ้าเฉี่ยนเฉี่ยนกลายเป็นเหมือนเขาได้ก็คงดี
กลายเป็นซอมบี้ที่มีความรู้สึกนึกคิดและสติปัญญา พอรู้ว่าอันอันกับพ่อแม่ยังมีชีวิตอยู่ เธอคงดีใจมากแน่ ๆ
ตอนที่ยังมีชีวิตอยู่ สิ่งที่เธอห่วงที่สุดนอกจากตัวเขาที่ไม่ได้เรื่องคนนี้
ก็คือพวกเขา
“พ่อแม่ ตลอดปีที่ผ่านมา พวกเราก็ไม่ได้ปล่อยปละละเลย ยังทำการทดลองกันอยู่