บ้าเอ๊ย!
หลินหร่านได้ยินคำพูดนั้นแล้วโกรธจนหัวเราะออกมา
ไร้ยางอาย!
ไร้ยางอายชะมัด!
ถึงกับใช้วิธีต่ำช้าแบบนี้มาข่มขู่พวกเขา
หลู่อี้เจ๋อเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักใจว่า “หัวหน้าฐานที่มั่นหลิน พวกเราจะทำยังไงดีครับ?”
หลินหร่านมองเจียงเฉินที่อยู่ข้างกาย หัวใจพลันเจ็บแปลบ
คิดไม่ถึงว่าชาตินี้เขาก็ยังถูกคนหมายหัว
หลู่อี้เจ๋อถามเธอว่าจะทำยังไงดีอย่างนั้นหรือ?
จะทำอะไรได้อีก ในเมื่อคนพวกนั้นรังแกกันถึงที่แล้ว ก็ต้องสู้กลับสิ
หลินหร่านหัวเราะเย็นชา “ส่งข่าวไปหาองค์กรเอ็กซ์ บอกว่าพวกเราตกลงตามข้อเรียกร้องของพวกเขา แต่ก่อนหน้านั้น ฉันอยากพบพวกเขาก่อน”
หลู่อี้เจ๋อ “...คุณ...ตัดสินใจแบบนี้จริง ๆ เหรอครับ?”
“อืม บอกไปแบบนั้นแหละ
บอกว่าหลินหร่าน หัวหน้าพันธมิตรแห่งพันธมิตรความหวัง อยากคุยกับพวกเขาสักหน่อย
แต่ถ้าอยากได้ราชาซอมบี้ ฉันจะไม่คุยกับพวกลูกกระจ๊อกหรอกนะ”
“ครับ!”
หลู่อี้เจ๋อวางสายวิทยุสื่อสาร
เขาพอจะเข้าใจความหมายของหลินหร่าน
และรู้ด้วยว่าการเลือกแบบนี้เป็นทางออกที่มีเหตุผลที่สุด
ถึงอย่างไรศัตรูก็ซ่อนอยู่ในเงามืด ส่วนพวกเขาอยู่ในที่แจ้ง
เวลาสั้น ๆ แค่วันเดียว จะตามหาศัตรูที่แฝงตัวอยู่ในที่แห่งนี้ให้เจอได้ง่าย ๆ ที่ไหนกัน
เมื่อคิดตกแล้ว หลู่อี้เจ๋อก็หยิบเครื่องรับส่งวิทยุขึ้นมาติดต่อองค์กรเอ็กซ์
อีกด้านหนึ่ง หลินหร่านจ้องเจียงเฉินนิ่ง ๆ
ดวงตาสีแดงเข้มของเขาราวกับอัญมณีสีทับทิม หรือไม่ก็ไวน์แดงชวนมึนเมา มองเท่าไรก็ไม่รู้เบื่อ
เขาคือเจียงเฉินของเธอ
ไม่มีใครทำร้ายเขาได้