พ่อหลินจ้องหลินหร่านแล้วถามว่า “หร่านหร่าน ลูกคิดยังไง?”
หลินหร่านมองสีหน้าของทุกคนแล้วตอบว่า “ในเมื่อทุกคนมาอยู่ด้วยกันแล้ว ฉันคิดว่าเรื่องนี้ไม่จำเป็นต้องปิดบัง ต่อให้ปิดไว้ สักวันคุณปู่เจียงก็ต้องรู้เรื่องมิติส่วนตัวของฉันอยู่ดี”
พ่อหลินเห็นด้วย “นั่นสิ หลานชายของเขาอย่างเจียงเฉินยังยกมิติที่มีเสบียงมูลค่า 20,000,000,000 ให้ลูกเลย คุณปู่เจียงคงไม่ใช่คนแปลกหน้าสำหรับเรื่องมิติอะไรแบบนี้แล้ว”
หลินหร่าน “……”
มิติที่มีเสบียงมูลค่า 20,000,000,000… ลูกประคำเส้นนั้นน่ะเหรอ?
ถ้าพ่อรู้ความจริงเข้า คงผิดหวังน่าดู
แม่หลินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพูดความเห็นของตัวเองออกมา “ปิดบังไปก็ไม่มิดหรอก ในเมื่อเราตัดสินใจอยู่ด้วยกัน แถมยังรับปากเขาแล้ว ก็ควรจริงใจต่อกัน เสี่ยวเจ๋อว่าไง?”
หลินเจ๋อที่ถูกถามตอบว่า “ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่ได้ ผมแล้วแต่พวกแม่เลย”
ในเมื่อพี่สาวกับพ่อแม่บอกว่าได้ งั้นก็ได้
เมื่อทั้งครอบครัวตัดสินใจเช่นนี้แล้ว เวลาทำอะไรก็ยิ่งผ่อนคลายขึ้น
อยู่ใต้ชายคาเดียวกัน ถ้ายังต้องแอบซ่อนความลับอะไรไว้ ก็คงน่าเบื่อแย่
เพียงแต่วันนี้คุณปู่เจียงดูอ่อนเพลียมาก หลังแช่น้ำเสร็จก็แทบลืมตาไม่ขึ้น
คุณปู่เจียงหน้าแดง เอ่ยขอโทษหลินเจ๋อที่เข้ามาช่วยประคอง “ขอโทษนะเสี่ยวเจ๋อ รบกวนเธอแล้ว ฉันเหนื่อยจนลืมตาไม่ขึ้นจริง ๆ อยากไปพักแล้ว ที่เหลือคงต้องรบกวนเธอช่วยเก็บกวาดหน่อย”