ทำไมเจ้าแมวน้อยถึงหายไปได้ล่ะ?
มันไปไหนแล้ว?
“เยว่อิ่ง ต้าหวง พวกเธอเห็นเจ้าแมวน้อยไหม?”
ต้าหวงส่ายหน้าอย่างซื่อ ๆ “โฮ่ง—”
ไม่เห็น
เยว่อิ่งยืดเส้นยืดสายอย่างวางท่า แล้วชูอุ้งเท้านุ่มนิ่มให้หลินหร่าน ชี้ไปทางหน้าต่าง
หลินหร่านตกใจมาก “เยว่อิ่ง เธอบอกว่าเจ้าแมวน้อยยังอยู่ข้างนอกเหรอ?”
เยว่อิ่งหันกลับมา ส่งเสียงตอบอย่างเกียจคร้าน “เหมียว~”
ใช่
มันดื้อรั้นอยู่ข้างนอกเอง ป่านนี้คงกำลังลำบากอยู่แน่ ๆ!
หลินหร่านไม่อยากเชื่อเลยว่าตัวเองจะพลาดขนาดนี้ ถึงกับไม่ได้พาเจ้าแมวน้อยเข้ามาด้วย
ทั้งที่เจียงเฉินกำชับเป็นพิเศษให้ดูแลมันให้ดี แล้วตอนนี้จะทำยังไงล่ะ?
หลินเจ๋อรีบอธิบาย “พี่ ผมอุ้มมันเข้ามาแล้วจริง ๆ แถมยังวางไว้กับต้าหวงด้วย ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมมันถึงแอบออกไปอีก”
หลินหร่านรู้ว่าหลินเจ๋อไม่โกหก เธอมองไปทางกรงอยู่ครู่หนึ่งก่อนถอนหายใจ “สรรพสิ่งล้วนมีจิตวิญญาณ มันคงอยากอยู่ข้างเขาสินะ”
นั่นสินะ
มันคงเป็นห่วงเจียงเฉินเหมือนกัน
แต่ไม่รู้ว่าถ้าเข้าใกล้เจียงเฉินที่เพิ่งกลายเป็นซอมบี้ มันจะเป็นอะไรหรือเปล่า
อากาศข้างนอกร้อนจัด ไม่มีใครในบ้านออกไปข้างนอกได้ในสภาพแบบนี้ ทำได้แค่ภาวนาให้เจ้าแมวน้อยโชคดีและเอาตัวรอดได้
เยว่อิ่งนอนอยู่บนโซฟา พอได้ยินก็ร้องเหมียวเบา ๆ
เจ้านายที่รัก ไม่ต้องกังวลหรอก
อย่าเห็นว่าเจ้าแมวน้อยตัวเล็กเชียว จริง ๆ แล้วมันเก่งมากนะ
แค่ตอนนี้มันอ่อนแอเกินไปเท่านั้น รอให้ฟื้นตัวเมื่อไร เกรงว่าแม้แต่เจ้าหมาต้าหวงก็สู้มันไม่ได้