ดวงตาของเจียงเฉินขุ่นมัวเป็นสีเทาขาวไร้แวว ท่าทางที่เขาตะเกียกตะกายอย่างบ้าคลั่งไม่ต่างอะไรกับซอมบี้ข้างนอก
เขาข่วนผนังหลุมรอบตัวสุดแรง พยายามปีนขึ้นมา
หลินหร่านมองหลุมลึกสูงกว่าตัวคนกับกรงเหล็กแข็งแรงแล้วไม่ได้กังวลเลยสักนิดว่าเจียงเฉินจะทำอะไรเธอได้ เธอแค่กำลังคิดอยู่เรื่องหนึ่งว่า ทำไมเจียงเฉินถึงไม่ทำร้ายลูกแมวที่อยู่ข้างกายเขา
ใช่แล้ว
ลูกแมวที่หายไปอยู่กับเจียงเฉินมาตลอดจริง ๆ
มันหลบอยู่ตรงมุมหนึ่ง ร้องเหมียว ๆ ไม่หยุด คล้ายไม่รู้จะปลอบเจ้านายที่กำลังคลุ้มคลั่งของตัวเองอย่างไร
ในฐานะซอมบี้ เจียงเฉินโหยหาสิ่งมีชีวิตอย่างยิ่ง การไล่ล่าเนื้อสดและเลือดเป็นสัญชาตญาณของพวกเขา แต่ทำไมเขาถึงไม่ลงมือกับลูกแมวที่อยู่ข้างกายล่ะ
แล้วลูกแมวตัวนี้หลบอากาศร้อนจัดกลางวันข้างนอกมาได้อย่างไร
หลินหร่านก้มมองหาบนพื้น ไม่นานก็พบว่าขวดน้ำพุวิญญาณที่เธอทิ้งไว้ให้เจียงเฉินแตกไปแล้ว เพียงแต่ไม่รู้ว่าเจียงเฉินดื่มหรือแมวตัวนั้นดื่ม
แต่ถึงจะมีน้ำ สัตว์ทั่วไปก็ทนความร้อนขนาดนี้ไม่ไหวหรอก
ลูกแมวตัวนี้เต็มไปด้วยปริศนาเหลือเกิน
“เจ้าเหมียวน้อย มานี่สิ”
หลินหร่านหยิบปลาแห้งกำหนึ่งออกมาจากมิติส่วนตัว ตั้งใจล่อให้ลูกแมวเข้ามา แต่กลับไม่ทันสังเกตสายตาคมกริบราวกับมีดของเยว่อิ่งที่หมอบอยู่ข้างหลัง
เมี้ยว——
แม่สาวเจ้าชู้ เมื่อวานฉันยังเป็นเจ้าเหมียวน้อยอยู่เลย
วันนี้กลับเอาปลาแห้งของฉันไปล่อแมวตัวอื่นแล้ว
ฮึ เกลียดเธอสามวินาที