เบื้องหน้ามีซอมบี้สามตัวเดินโซเซอย่างผิดธรรมชาติ ตัวหนึ่งยังคาบเนื้อสดไว้ในปาก ส่วนบนพื้นมีซากกระต่ายนอนอยู่
บางทีสำหรับพวกมัน กลิ่นเนื้อของผู้มีพลังพิเศษอาจหอมยั่วยวนกว่า พวกมันจึงทิ้งเหยื่อที่อยู่ตรงปาก แล้วโซเซพุ่งเข้ามาหาพวกเขา
“อ๊าก เฮ้ย!”
หลินเจ๋อตกใจจนสะดุ้ง รีบเหวี่ยงดาบถังในมือ ฟาดใส่ซอมบี้ตัวที่อยู่ใกล้ที่สุดอย่างไม่ยั้ง
ในใจเขาตื่นตระหนกแทบแย่ แต่พี่สาวอยู่ข้าง ๆ ทั้งคน จะทำพลาดไม่ได้เด็ดขาด
ต้าหวงเห็นเจ้านายสู้สุดชีวิต ก็อยากเข้าไปช่วยเหมือนกัน
ต้าหวงพุ่งเข้าไปกัดขาซอมบี้ไว้ ช่วยตรึงการเคลื่อนไหวของมัน ทำให้หลินเจ๋อฟันได้สะดวกขึ้น
หลินหร่านเห็นท่าทางของหลินเจ๋อ ก็พุ่งเข้าไปฟันซอมบี้ตัวหนึ่งทันที
ดาบวาดผ่านเพียงครั้งเดียว ศีรษะซอมบี้ก็กลิ้งตกลงบนพื้น
ส่วนศีรษะของซอมบี้อีกตัวถูกกรงเล็บของเยว่อิ่งข่วนจนเละไปนานแล้ว
เยว่อิ่งแหวกแก่นคริสตัลของซอมบี้ออกมา แต่ไม่ได้คิดจะฮุบไว้เอง มันเหลือบมองหลินหร่านเป็นเชิงบอกให้เธอเก็บไป
“เยว่อิ่งคนดี เดี๋ยวให้กินปลาแห้งเป็นรางวัลนะ”
หลินหร่านรักเจ้าแมวน้อยจอมหยิ่งตัวนี้สุดหัวใจ เธอยื่นปลาแห้งในมือให้มัน ก่อนเก็บแก่นคริสตัลสีขาวสองเม็ดบนพื้น
ซอมบี้พวกนี้เป็นซอมบี้ระดับเริ่มต้น
หลินหร่านหันกลับไปมองหลินเจ๋อ แล้วพบว่าเขายังเหวี่ยงดาบถังฟาดฟันอย่างบ้าคลั่ง ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าซอมบี้ตัวนั้นถูกฟันตายไปตั้งนานแล้ว
หลินหร่านทั้งขำทั้งจนใจ ตะโกนเรียก “เสี่ยวเจ๋อ หยุดมือได้แล้ว”