หวงอวี่หลบอยู่หน้าประตูโกดัง ตัวสั่นงันงก สัตว์ประหลาด... สัตว์ประหลาด!
เขาถึงกับหยุดเวลาได้ แม้แต่พี่กังที่เก่งขนาดนั้นยังถูกเขาฟันขาดในดาบเดียว
น่ากลัว
น่ากลัวสุดขีด
อยู่ที่นี่ต่อไม่ได้แล้ว
หวงอวี่ก้มตัวลง แล้วรีบมุ่งหน้าออกจากเขตโกดัง
เจียงเฉินจ้องลูกประคำบนข้อมืออย่างหลงใหล ที่แท้การควบคุมเวลาได้ก็วิเศษถึงเพียงนี้
นับว่าเคราะห์ร้ายกลายเป็นดีสินะ ลูกประคำที่คุณปู่ให้เขามาเส้นนี้ ที่แท้ก็เป็นสมบัติ ภายในมีมิติประหลาดอยู่แห่งหนึ่ง
นอกจากจะใช้มิตินี้เก็บเสบียงได้แล้ว ที่น่าอัศจรรย์ยิ่งกว่านั้นคือมันทำให้เขาตื่นพลังพิเศษที่หยุดเวลาได้
พลังพิเศษควบคุมเวลา
แม้ระดับพลังของเขาในตอนนี้จะหยุดเวลาได้เพียงช่วงสั้น ๆ แค่ 2 นาที แต่ก็เพียงพอจะเอาชีวิตทุกคนที่นี่แล้ว
ก่อนหน้านี้เขายังกังวลว่าจะขนของมากมายในโกดังออกไปอย่างไร ตอนนี้สบายแล้ว เขาเก็บทั้งหมดเข้าไปในมิติได้
คิดถึงเธอแล้ว ของมากมายที่เธอซื้อก็ยังเก็บได้หมด บางทีเธออาจมีของแบบนี้เหมือนกันก็ได้
กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งในโกดังทำให้เจียงเฉินรู้สึกไม่สบาย เขาก้าวเท้าหมายจะเดินออกไป
จู่ ๆ ก็มีเสียงประหลาดดังขึ้นข้างหู
กรอด ๆ—
เหมือนเสียง... ขบฟัน
เขาหันไปทางต้นเสียง แต่กลับไม่พบอะไรเลย
ไม่ถูกสิ
มีบางอย่างผิดปกติที่นี่
เขาล้วงไฟฉายจากเสบียงที่เก็บไว้ในมิติ เปิดไฟแล้วในที่สุดก็รู้ว่ามีอะไรผิดปกติ
คนที่เมื่อครู่นอนอยู่บนพื้นหายไปครึ่งหนึ่ง
พวกเขายังไม่ตายหรือ?