หวงอวี่มองหลินหร่านเดินเข้ามาจากนอกประตู โดยไม่รู้ตัวว่าเมินลั่วเซียงซือที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ไป
เพราะเธอสวยเกินไปจริง ๆ
แววตาของเขาเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง จับจ้องใบหน้างดงามบริสุทธิ์นั้นไม่วางตา
นับตั้งแต่วันสิ้นโลกมา เขาเคยเห็นหญิงงามเช่นนี้ที่ไหนกัน
แม้ข้างกายจะมีหญิงงามอย่างลั่วเซียงซือ เขาก็ยังคิดว่าเธอสู้ผู้หญิงตรงหน้าไม่ได้แม้แต่เศษเสี้ยว
ผู้คนส่วนใหญ่ในวันสิ้นโลกใช้ชีวิตกันอย่างยากลำบาก ผู้หญิงกินไม่อิ่ม สวมเสื้อผ้าไม่ดี แต่ละคนผิวพรรณซูบซีด
แม้แต่ลั่วเซียงซือ แม้ใบหน้าจะยังดูดีอยู่
แต่เมื่อขาดการบำรุงและดูแลอย่างที่เคยได้รับก่อนวันสิ้นโลก ก็เลี่ยงไม่ได้ที่จะมีริ้วรอยเล็ก ๆ และตำหนิอยู่บ้าง
แต่ผู้หญิงคนนี้งดงามจริง ๆ
ผิวขาวเนียนเปล่งปลั่ง ชวนให้คนอยากเก็บไว้เชยชมเล่น
เขาจ้องใบหน้าของหลินหร่านอย่างละโมบ แววตาเต็มไปด้วยความปรารถนาจะครอบครอง
ส่วนหลินหร่านแทบจะอาเจียนกับสีหน้าของหวงอวี่และสภาพอุบาทว์ของเขาในตอนนี้
หมอนี่ต้องป่วยแน่ ๆ ถึงไม่สวมเสื้อผ้าสักชิ้น
แถมยังยืนเปลือยกายโจ่งแจ้งอยู่กลางอากาศ สายตาก็เต็มไปด้วยความคิดอยากได้เธอ
น่าขยะแขยงที่สุด
“คนสวย เมื่อกี้เธอเป็นคนปล่อยพลังพิเศษนั่นออกมาเหรอ?
สุดยอดไปเลย”
หวงอวี่พูดพลางแลบลิ้นเลียริมฝีปาก
“พี่ชายชอบแมวน้อยพยศแบบเธอที่สุด มานี่สิ พี่จะเอ็นดูเธอเอง”
ไอ้ตัวน่าขยะแขยงมันเยิ้ม
ดาบในมือหลินหร่านแข็งขึ้นมาทันที
วันนี้เธอจะได้เห็นกันสักทีว่าผู้มีพลังพิเศษสามสาย น้ำ ไฟ และพละกำลัง ระดับ 10 ที่ว่านี่มีฝีมือแค่ไหน
หลินหร่านสะบัดลั่วเซียงซือที่คว้าอยู่ในมือ ส่งไปให้จูเจิ้นซึ่งยืนอยู่ข้าง ๆ