จากนั้นเจียงเฉินก็ใช้วิชาดาบอีกชุด
พ่วงด้วยพลังพิเศษชุดใหญ่
กระหน่ำใส่จุดที่อ่อนแอที่สุดของอีกฝ่าย
ไม่นาน หวงอวี่ก็กระอักเลือดออกมาสามคำ
เห็นหวงอวี่หายใจออกมากกว่าหายใจเข้า
หลินหร่านรีบร้องห้าม
“เจียงเฉิน ไว้ชีวิตเขาไว้ก่อน ฉันยังมีเรื่องจะถาม”
เจียงเฉินได้ยินเสียงหลินหร่าน จึงยอมหยุดมืออย่างไม่เต็มใจ
ถึงจะอยากฆ่าไอ้สารเลวนี่แค่ไหน แต่คำพูดของหร่านหร่าน เขาก็ขัดไม่ได้
พรวด ๆ ๆ—
หวงอวี่ล้มลงกับพื้น ยังคงกระอักเลือดไม่หยุด
หลินหร่านเดินเข้าไปหา พลางยิ้มเยาะ “คิดไม่ถึงล่ะสิว่าจะมีวันนี้”
ใบหน้าของหวงอวี่ซีดเผือดไปทั้งหน้า ทั่วร่างเจ็บปวดแทบตาย โดยเฉพาะตรงนั้น
หลินหร่านพูดต่อ “เล่ามาสิ นายกับหัวหน้าฐานที่มั่นกักตัวผู้มีพลังพิเศษไว้ที่นี่มากมายขนาดนี้ คิดจะทำอะไรกันแน่?”
หวงอวี่ได้แต่มองหลินหร่านอย่างเหม่อลอย ไม่รู้ว่าเพราะเจ็บเกินไปหรือไม่อยากให้ความร่วมมือ ถึงไม่ยอมพูดสักคำ
หลินหร่านหัวเราะเย็นชา
ไอ้ตัวเหม็นนี่ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตาจริง ๆ
เธออาศัยกระเป๋าเป้บนหลังเจียงเฉินบังสายตา หยิบตุ๊กตาออกมาจากมิติส่วนตัว
จากนั้นก็ลงมือทรมานตุ๊กตาอย่างไม่ยั้ง
หวงอวี่พลันหน้าเบี้ยวบิด กระอักเลือดไม่หยุด
ทั่วร่างของหวงอวี่เจ็บปวดแทบขาดใจ ไม่รู้ว่าผู้หญิงน่ากลัวตรงหน้าทำโทษทัณฑ์แบบไหนกับเขากันแน่
น่ากลัวยิ่งกว่าความตายเสียอีก