หลินหร่านแบ่งคนโดยใช้ผู้มีพลังพิเศษระดับ 5 เป็นเกณฑ์
ผู้มีพลังพิเศษระดับ 5 ขึ้นไปยืนแถวหนึ่ง ส่วนผู้ที่ต่ำกว่าระดับ 5 ยืนอีกแถวหนึ่ง
นับแล้ว ผู้มีพลังพิเศษระดับ 5 ขึ้นไปมี 30 คน
ส่วนผู้ที่ต่ำกว่าระดับ 5 มี 56 คน
พวกเขามีกันทั้งหมด 88 คน
ด้านนอกมีจุดเฝ้าระวัง 12 จุด
หลินหร่านจึงแบ่งทุกคนออกเป็น 6 ทีม
เธอ เจียงเฉิน หลินเจ๋อ หลู่อี้เจ๋อ หรงหาน และผู้มีพลังพิเศษสายความเร็วระดับ 8 ที่ชื่อหลิวหย่ง ต่างรับหน้าที่เป็นหัวหน้าทีมทั้ง 6 ทีม
ส่วนคนอื่น ๆ ก็แบ่งกันลงแต่ละทีมอย่างเท่าเทียม
ถ้าแบ่งไม่ลงตัว ฝั่งหลินหร่านกับเจียงเฉินก็รับคนน้อยหน่อย แล้วแบ่งไปให้ทีมอื่นแทน
อย่างไรเสีย ฝั่งพวกเขาก็แข็งแกร่งมากอยู่แล้ว
ไม่จำเป็นต้องใช้คนมากขนาดนั้น
เจียงเฉินถึงกับบอกว่าไม่ต้องมีสมาชิกในทีม
เขาคนเดียวก็พอ
หลินหร่านเห็นท่าทางมั่นใจเต็มเปี่ยมของเจียงเฉิน จึงไม่ได้ฝืนใจเขา
เธอแบ่งสมาชิกทีมเดิมของเขาไปให้คนอื่น
ฝีมือของเจียงเฉินนั้นเหนือกว่าคนพวกนี้รวมกันเสียอีก
หลินหร่านกล่าวว่า “เดี๋ยวออกไปแล้ว ให้ทุกคนบุกตามตำแหน่งจุดเฝ้าระวังที่ลั่วเซียงซือบอกไว้ก่อน จัดการถอนหมุดพวกนั้นออกให้หมด”
ทุกคนตอบว่า “ได้”
หลินหร่านพูดจบ จูเจิ้นที่อยู่ในทีมของเธอก็ถามอย่างร้อนใจว่า “แล้วเราจะไปช่วยซิงซิงจากหวงอวี่เมื่อไหร่?”
หลินหร่านตอบว่า “ไม่ต้องห่วง อีกเดี๋ยวก็ไปได้แล้ว”
พูดจบ หลินหร่านก็ให้เจียงเฉินกับคนอื่น ๆ ถอดชุดป้องกันที่สวมอยู่