ไม่ถึง 5 นาที หลินหร่านก็มาถึงหน้าบ้าน
แต่ความร้อนระอุภายนอกทำให้หลินหร่านรู้สึกไม่สบายตัวอย่างหนัก
พอเปิดประตูใหญ่กลับเข้ามาในโถงชั้นหนึ่ง เธอก็รีบลากหลินเจ๋อที่ร้อนจนแทบวิงเวียนกับต้าหวงเข้าไปในมิติส่วนตัว แล้วโยนทั้งสองลงไปในลำธารพร้อมกับตัวเองทันที
จากนั้นเธอก็กระโดดตามลงไป
สายน้ำเย็นฉ่ำโอบล้อมร่างกาย ช่วยให้สมองที่มึนงงเพราะความร้อนของหลินหร่านกลับมาแจ่มใสขึ้น
เธอเรียกขวดน้ำแร่ที่บรรจุน้ำพุวิญญาณเตรียมไว้ล่วงหน้าออกมา แล้วดื่มอึกใหญ่ จนดื่มหมดขวด ความร้อนรุ่มในร่างกายถึงค่อย ๆ ลดลง
ส่วนหลินเจ๋อนั้น เขากับต้าหวงมุดลงไปในน้ำและดื่มน้ำในลำธารไปหลายอึกแล้ว
หลินหร่านส่ายหน้า น้องชายคนนี้ของเธอช่างไม่พิถีพิถันเอาเสียเลย
แต่กินอะไรไม่สะอาดบ้างก็ไม่เห็นจะป่วย อีกอย่างก็ไม่มีใครบอกว่าห้ามดื่มน้ำอาบของตัวเองเสียหน่อย
เมื่อครู่นี้อันตรายจริง ๆ ถ้าพวกเธอกลับมาช้ากว่านี้อีกหน่อย พออุณหภูมิขึ้นถึงจุดสูงสุดก็คงจบเห่ ความร้อนนี่น่ากลัวจริง ๆ
“อากาศบ้าบออะไรอย่างนี้ ต่อไปเวลาออกไปข้างนอกต้องตั้งนาฬิกาปลุกเตือนเวลาแล้ว ไม่อย่างนั้นอันตรายเกินไป”
“พี่พูดถูก ต่อไปต้องรีบไปรีบกลับแล้ว เกือบร้อนตายแน่ะ เอ๊ะ ต้าหวงล่ะ?”
หลินเจ๋อเพิ่งได้สติ เขามองหลินหร่านอย่างงุนงงแล้วถามหาต้าหวง