วิลเลียมไม่เต็มใจสักนิด แต่ก็จำต้องพาเย่หนิงออกไป
ดวงตาแดงก่ำของเขากลอกไปมาขณะมองรอบตัว หวังว่าจะมีใครสังเกตเห็นความผิดปกติและขัดขวางไม่ให้พวกเขาออกไป
น่าเสียดายที่เขาลืมไปแล้วว่าตอนนี้ใบหน้าของตัวเองน่าสยดสยองเพียงใด
ระหว่างทาง พวกเขาพบเจ้าหน้าที่ทดลองสองคน พอเห็นสภาพเหมือนผีของวิลเลียม ทั้งคู่ก็ทิ้งข้าวของในมือแล้วเผ่นหนีทันที
ใครจะยังมีแก่ใจมาสังเกตสีหน้าของวิลเลียมกัน
“ฮึ ๆ ไม่คิดเลยว่าคุณเองก็มีวันนี้กับเขาด้วยนะ คุณวิลเลียม”
“รสชาติของการถูกคนรังเกียจเป็นยังไงบ้างล่ะ”
วิลเลียมกล่าวว่า“ไม่แย่เลย นายท่าน คุณต้องเข้าใจนะ ถ้าทุกคนกลายเป็นแบบพวกเรา แล้วจะยังมีใครรังเกียจพวกเราอีกล่ะ?
ที่คุณคิดแบบนี้ก็เพราะคุณยังแข็งแกร่งไม่พอ
นายท่าน ทำไมถึงต้องออกจากที่นี่ด้วยล่ะ
อยู่ที่นี่กับผม ช่วยกันสร้างจักรวรรดิซอมบี้ เปิดศักราชใหม่ของโลก แบบนี้ไม่ดีหรือไง?“
เย่หนิงจ้องวิลเลียมที่เดินนำหน้าอย่างประหลาดใจ
เขาควบคุมวิลเลียมได้แล้ว
แต่ในใจอีกฝ่ายยังคงแข็งแกร่งถึงเพียงนั้น ยังคงคิดถึงเรื่องพวกนี้ไม่เลิก
ไม่สิ นั่นไม่ใช่ความแข็งแกร่ง แต่เป็นความหมกมุ่น เป็นความหมกมุ่นที่น่ากลัว
เย่หนิงไม่พูดอะไรอีก
เพราะเขาพบว่าตอนนี้ความสามารถของตนเปลี่ยนความคิดของวิลเลียมไม่ได้
มีเพียงวิธีเดียวที่จะจัดการกับสิ่งอันตรายแบบนี้
นั่นคือกัดแก่นคริสตัลของอีกฝ่ายให้แตก แล้วทำให้เขาหายไป