ดวงตาของวิลเลียมแดงก่ำขึ้นเรื่อย ๆ จนโจวอี้เห็นแล้วใจหาย
แม้พี่น้องทั้งสองจะมีพ่อคนเดียวกันแต่คนละแม่ อีกทั้งอายุยังห่างกันมาก ทว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาก็ดีมาโดยตลอด
โจวอี้ถึงกับเลี้ยงวิลเลียมมาเหมือนลูกชาย
พอเห็นเขาอยู่ในสภาพนี้ หัวใจก็เจ็บปวดราวกับถูกทอดอยู่ในน้ำมัน
“วิลเลียม อดทนไว้ อย่าระเบิดตัวเองเด็ดขาด”
แต่คำสั่งของเย่หนิงเป็นสิ่งที่วิลเลียมขัดขืนไม่ได้เลย
เขาเริ่มเผาผลาญแก่นคริสตัลแล้ว
พลังชีวิตกำลังไหลหายไป เหมือนเม็ดทรายที่ร่วงผ่านปลายนิ้ว ต่อให้พยายามคว้าไว้สุดชีวิตก็ยังจับไม่อยู่
“อดทนไว้ เย่หนิงกำลังจะหนีออกไปได้แล้ว
พอหนีไปได้ไกลถึงระยะหนึ่ง เขาก็จะควบคุมนายไม่ได้อีก”
วิลเลียมได้ยินเสียงตะโกนของโจวอี้ เขาอยากบอกอีกฝ่ายว่าตัวเองทนไม่ไหวแล้ว
ทั้งตัวเจ็บปวดเหลือเกิน
เป็นความเจ็บจากการเผาผลาญแก่นคริสตัล
เขารู้สึกราวกับกำลังจะตายจริง ๆ
ต่อให้สุดท้ายไม่ระเบิดตัวเอง แก่นคริสตัลถูกเผาผลาญไปแบบนี้ เขาก็คงไม่อาจกลับมาเป็นปกติได้
“หัวหน้าฐานที่มั่น มีซอมบี้ตัวหนึ่งหนีออกมาแล้วครับ”
เสียงลูกน้องดังมาจากวิทยุสื่อสาร โจวอี้คำรามตอบว่า “ปล่อยมันไป ห้ามใครขวางทั้งนั้น”
“รับทราบครับ หัวหน้าฐานที่มั่น”
“มันออกจากประตูชั้นที่สองแล้วครับ”
“มันออกจากห้องทดลองแล้วครับ”
“มันหนีเข้าไปในคฤหาสน์แล้วครับ”
……
เมื่อลูกน้องรายงานเข้ามาไม่ขาดสาย โจวอี้ที่เหงื่อท่วมตัวก็ถอนหายใจโล่งอกในที่สุด