ลั่วเซียงซือเงียบไปอย่างรวดเร็ว แต่ทางจูเจิ้นกับลั่วซิงซิงยังไม่หยุดมือ
เธอถูกลั่วซิงซิงเชือดเฉือนจนแทบไม่เหลือชิ้นดี อย่างที่อีกฝ่ายพูดไว้จริง ๆ
เจียงเฉินลุกขึ้น ควักแก่นคริสตัลออกมาจากสมองของหวงอวี่
จากนั้นก็ล้างจนสะอาดแล้วเก็บเข้าที่
หลินหร่านเปิดหน้าต่าง มองออกไปข้างนอก
การต่อสู้ของกลุ่มอื่น ๆ ดูเหมือนใกล้จะจบลงแล้ว
ตอนนี้พวกเขาควรไปดูว่ามีอู๋จื้อเฉิงกับพวกอยู่ในห้องเหล่านั้นหรือเปล่า
หลินหร่านบอกจูเจิ้นว่า “พวกคุณจัดการต่อไปเถอะ พวกเราจะไปเก็บงาน”
ลั่วซิงซิงเอ่ยว่า “มีดของเธอยังอยู่ที่นี่”
หลินหร่านมองมีดที่ยังวูบไหวอยู่ในมือจูเจิ้น แล้วยิ้ม “พวกคุณใช้ไปก่อน ฉันไม่รีบ ไว้จัดการเสร็จแล้วค่อยคืนก็ได้”
ใช้มีดของตัวเองจัดการศัตรูร่วมกัน
หลินหร่านยินดีและใจกว้างพออยู่แล้ว
เธอออกจากห้องนั้น ไม่นานก็ไปสมทบกับหลู่อี้เจ๋อ หรงหาน และคนอื่น ๆ
หน่วยทั้งสองของพวกเขาทำภารกิจของตัวเองเสร็จแล้วเช่นกัน
หลินหร่านจึงชวนพวกเขาไปตามหาอู๋จื้อเฉิงกับพวกด้วยกัน
หน่วยของหลินเจ๋อก็ทำภารกิจเสร็จแล้ว แต่เขายังมีน้ำใจ ไปช่วยผู้มีพลังความเร็วระดับ 8 ที่ชื่อหลิวหย่งต่อ
หลินหร่านมองสถานการณ์ฝั่งหลินเจ๋อจากระยะไกล เพียงครู่เดียวก็รู้ว่าศัตรูไม่น่ากังวล