“จบเห่แล้ว จบเห่แน่ ฉันต้องตายแน่เลย หรงหาน ถ้าฉันเป็นโรคพิษสุนัขบ้าจริง ๆ อย่าลืมฟันฉันให้ตายด้วยดาบนะ ฉันไม่อยากกลายเป็นสัตว์ประหลาดที่ไล่กัดคนมั่วซั่ว...”
หลู่อี้เจ๋อพร่ำบ่นไม่หยุดอยู่ข้าง ๆ
“โรคพิษสุนัขบ้าอะไรกัน นายเชื่อจริง ๆ เหรอ”
หรงหานทนเสียงโวยวายของหลู่อี้เจ๋อไม่ไหว จึงถากถางเขาไปคำหนึ่ง
“แล้วนายจะขู่ฉันทำไมล่ะ”
น้ำเสียงของหลู่อี้เจ๋อเจือความน้อยใจอย่างที่หาได้ยาก
“ก็เพราะนายโง่ไง”
หรงหานหยอกเย้า
“ชิ วันนี้นายกินยาผิดมาหรือไง ถึงได้รู้จักล้อเล่นกับฉันด้วย
เมื่อกี้เกือบทำฉันตกใจตายแล้ว”
หรงหานได้ยินแล้วก็ฝืนยิ้ม ก่อนจะไม่พูดอะไรอีก
หลู่อี้เจ๋อสะบัดมือสองสามที หาผ้ามาพันแผลลวก ๆ แล้วก็ไม่ใส่ใจบาดแผลของตัวเองอีก
เขามองหลินหร่าน ก่อนจะวกกลับเข้าเรื่อง “คุณหลิน ตอนนี้เราจะทำยังไงกันดี?”
หลินหร่านเก็บสีหน้าเคร่งขรึมแล้วคลี่ยิ้ม “หัวหน้าหลู่อยากทำยังไงล่ะ? ตอนนี้มีผู้มีพลังพิเศษอยู่ที่นี่ตั้งเยอะ คุณคิดไว้หรือยังว่าจะให้พวกเขาไปไหน?”
หลู่อี้เจ๋อพยักหน้า “ฉันพอคิดไว้บ้างแล้ว เมื่อกี้ก็คุยกับหรงหานไปเหมือนกัน
ตอนนี้เรากำลังขาดคนที่สุด ผู้มีพลังพิเศษพวกนี้ถูกกดขี่มานานขนาดนี้
ทุกคนก็อยากแก้แค้นเหมือนกัน
เราเลยคิดว่าจะพาพวกเขากลับไป แล้วรับเข้าทีมของเรา
ถึงตอนนั้นพวกเขาจะเป็นกำลังสำคัญของเราได้”
ความคิดนี้ตรงกับหลินหร่านพอดี
เธอก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน
คนเหล่านี้แค้นหัวหน้าฐานที่มั่นเข้ากระดูกดำ พวกเขานี่แหละคือกำลังเสริมที่ดีที่สุด