หรงหานไม่คิดว่าเจ้าลิงจะละเอียดรอบคอบกว่าที่เขาคาดไว้มาก ไม่เพียงจับได้ว่าหยางซูทรยศ ยังสังเกตเห็นรายละเอียดอีกหลายอย่างด้วย
“หัวหน้า พวกเราจะทำอะไรสักอย่างไหมครับ?”
หลังเล่าสิ่งที่ตัวเองพบเห็นจบ เจ้าลิงก็มองหรงหานที่กำลังเดือดดาลด้วยความขุ่นเคือง
แววตาหรงหานมืดลงเล็กน้อย เขาก้มหน้าครุ่นคิดก่อนเอ่ยว่า “ยังไม่ต้องรีบ รอดูให้ชัดก่อนว่าพวกนั้นคิดจะทำอะไรกันแน่
เจ้าลิง ช่วงนี้จับตาหยางซูให้ดี ถ้าเขามีพิรุธอีกเมื่อไร รีบบอกฉันทันที”
“รับทราบครับหัวหน้า แต่เราจะไม่ทำอะไรสักหน่อยจริง ๆ เหรอครับ?
ผมว่าคนของเลี่ยหยางดูเป็นศัตรูกับพวกเราไม่น้อยเลย”
หรงหานส่ายหน้า “รอดูไปก่อน ไม่รู้ว่าเลี่ยหยางเป็นอะไร ถึงยังไม่ฟื้นสักที
แค่พวกสมาชิกทีมของเขา ยังขวางทางพวกเราไม่ได้หรอก
ถึงตอนนั้น ขอแค่พวกเราทำภารกิจให้สำเร็จ คะแนนก็ไม่หายไปไหน
ไม่มีใครมาแย่งตำแหน่งที่หนึ่งของพวกเราไปได้”
“เข้าใจแล้วครับ หัวหน้า”
เจ้าลิงเดินออกจากเต็นท์อุ่น ๆ พอถูกลมหนาวยามดึกปะทะ ร่างก็สั่นสะท้านขึ้นมาทันที
ไม่คิดเลยว่าหัวหน้าจะใจเย็นขนาดนี้ ถึงกับปล่อยหยางซูไว้ไม่ทำอะไร
เขาคงทำได้แค่ทำตามที่หัวหน้าบอก
เดินออกมาได้ไม่กี่ก้าว เจ้าลิงก็เตรียมกลับเต็นท์ตัวเองไปนอน
จู่ ๆ เขาก็เห็นคนคนหนึ่งเดินไปทางด้านหลังค่าย ดูจากรูปร่างแล้วจะเป็นใครไปได้ นอกจากหยางซู?
เขาไปทำอะไรที่นั่น?
เจ้าลิงนึกขึ้นได้ฉับพลันว่า ด้านหลังค่ายมีรถหลายคันจอดอยู่ ในนั้นบรรทุกเสบียงของทีมพวกเขาไว้
หรือหยางซูคิดจะไปก่อวินาศกรรม?