หลินเจ๋อมองยอดเงินคงเหลือในมือถือของหลินหร่าน สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล “พี่ เงินก้อนนี้ใช้ไม่ทนจริง ๆ นะ ของที่เรายังต้องซื้ออีกตั้งเยอะ จะทำยังไงดีล่ะ?”
หลินหร่านกลับไม่ใส่ใจ “จะกลัวอะไร ยังมีพ่อแม่เราไม่ใช่เหรอ?”
“พี่จะบอกพ่อแม่เหรอ? พวกเขาจะเชื่อเราไหม? จะส่งเราไปโรงพยาบาลจิตเวชหรือเปล่า? ผมไม่อยากไปโรงพยาบาลจิตเวชนะ!”
เพียะ!
หลินหร่านทนไม่ไหว ตบหัวหลินเจ๋อไปทีหนึ่ง “คิดอะไรอยู่? พ่อแม่เราเป็นคนแบบนั้นหรือไง?”
พอนึกถึงนิสัยใจร้อนของแม่กับพ่อที่กลัวเมีย หลินหร่านก็สะบัดหน้าทันที คง...น่าจะ...อาจจะไม่ส่งพวกเขาไปโรงพยาบาลจิตเวชหรอกมั้ง
นั่นพ่อแม่เธอนะ จะกลัวจนไม่ยอมบอกพวกท่านได้ยังไง
หลินหร่านครุ่นคิดก่อนเอ่ย “คืนนี้เราทำแบบนี้...”
หลินเจ๋อพยักหน้ารัวเมื่อได้ยิน “อือ ๆ ดีเลย เอาตามนี้แหละ”
จุดหมายที่สองของพวกเขาคือร้านขายส่งเครื่องปรุง
เจ้าของร้านเป็นคนคุ้นเคยกันดี หลินหร่านมาถึงก็หยิบรายการสั่งซื้อออกมา ซีอิ๊วขาวขนาด 500 มิลลิลิตร หนึ่งลังมี 12 ขวด เธอสั่ง 100 ลัง
น้ำส้มสายชูดำขนาด 500 มิลลิลิตร หนึ่งลังมี 12 ขวด สั่ง 100 ลังเช่นกัน
ส่วนซีอิ๊วดำ เหล้าปรุงอาหาร น้ำส้มสายชูข้าว และน้ำส้มสายชูขาว ก็เอาขนาดเดียวกันอย่างละ 100 ลัง
ซอสถั่วปากอ้าผีเซี่ยนก็เอา 100 ลัง ส่วนซอสถั่วเหลืองเอา 20 ลัง
ซอสชนิดอื่น ๆ ไม่ว่าจะเป็นซอสล่าโกมา ซอสเห็ดหอม ซอสข้าวกวาดเกลี้ยง ซอสเห็ดเข็มทอง ซอสเนื้อวัว หรือซอสคลุกข้าว หลินหร่านเห็นอะไรชอบก็ซื้ออย่างละ 20 ลัง