ผู้จัดการเมิ่งเป็นคนตรงไปตรงมาจริง ๆ ชั้นวางของแบบนี้ถ้าไปซื้อในตลาด อย่างไรก็ต้องจ่ายสองสามร้อยหยวน แต่เขาคิดให้หลินหร่านชั้นละแค่ 50 หยวน แถมยังหาคนมาช่วยยกเข้าโกดังให้ด้วย
หลังเซ็นสัญญากันอย่างราบรื่น หลินหร่านก็รับกุญแจแล้วออกไปพบหลินเจ๋อ
“พี่ ผมตรวจดูแล้ว ในโกดังไม่มีกล้องวงจรปิด ปลอดภัยครับ”
หลินหร่านพยักหน้าอย่างชื่นชม น้องชายคนนี้อ่านนิยายมาไม่เสียเปล่าจริง ๆ ตอนนี้หัวไวใช้ได้เลย
จะมีกล้องวงจรปิดไม่ได้เด็ดขาด ไม่อย่างนั้นถ้าคนอื่นรู้เรื่องมิติของเธอขึ้นมาคงยุ่งแน่
สองพี่น้องตกลงกันไว้ตั้งนานแล้วว่า เรื่องที่มีมิติต้องปิดเป็นความลับให้มิดชิด ห้ามบอกใครทั้งนั้น
จุดหมายที่สองคือตลาดค้าส่ง
ตอนหลินหร่านพาหลินเจ๋อมาถึงตลาดค้าส่งก็เป็นเวลาเที่ยงพอดี หลินเจ๋อไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เช้า ตอนนี้หิวจนท้องร้อง คิดถึงเสี่ยวหลงเปาตอนเช้าขึ้นมาจับใจ
“พี่ เราหาอะไรกินก่อนได้ไหม”
“ได้สิ แฮมเบอร์เกอร์ไก่ทอดร้านนั้นดูน่ากินนะ เดี๋ยวพี่ไปซื้อมาให้”
หลินเจ๋อก็อยากกินไก่ทอดเหมือนกัน แต่เพราะดูคลิปสั้นมากเกินไป เขาจึงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “พี่ ของพวกนั้นมีแต่สารปรุงแต่งกับของปลอมทั้งนั้นนะ”
หลินหร่านส่ายหน้า “น้องเอ๊ย ยังเด็กเกินไปแล้ว ในวันสิ้นโลก พวกเรามีแต่จะหวังให้อาหารใส่สารปรุงแต่งเยอะกว่านี้ ถ้าขนมปังกับบิสกิตใส่สารกันบูดมากกว่านี้ พี่ก็คงไม่ต้องไปแทะเปลือกไม้กินหรอก”