ก่อนกลับบ้าน หลินหร่านนั่งอยู่ในรถแล้วโทรศัพท์หาพ่อกับแม่ บอกให้กลับบ้านเร็วหน่อย พวกเธอจะรออยู่บ้าน กินข้าวพร้อมหน้ากัน
พ่อหลินรับสาย พอได้ยินก็ลังเลก่อนพูดว่า “หร่านหร่าน ลูกกับเสี่ยวเจ๋อกินกันก่อนได้ไหม ช่วงนี้ร้านในซูเปอร์มาร์เก็ตกำลังขายดี พ่อกับแม่ยังปลีกตัวออกมาไม่ได้”
เมื่อได้ยินเสียงคุ้นเคยของพ่อหลิน หลินหร่านแทบกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่
เธอปรับอารมณ์อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนอ้อนว่า “แต่วันนี้หนูมีเรื่องสำคัญมากจะบอกพ่อกับแม่ กลับมาก่อนหน่อยได้ไหมคะ แค่วันนี้วันเดียว?”
“ได้ ๆ หร่านหร่านของเรามีเรื่องจะบอก พ่อกับแม่จะรีบกลับบ้าน วันนี้แม่ก็จะเลิกงานก่อนเวลา ให้ทุกคนได้หยุดสุดสัปดาห์อยู่พร้อมหน้ากับครอบครัวสักหน่อย”
พ่อหลินยังไม่ทันได้ตอบ เสียงอ่อนโยนของแม่หลินก็ดังลอดมาจากโทรศัพท์ เมื่อได้ยินลูกสาวออดอ้อน
แม่หลินตามใจลูกสาวเสมอ ขออะไรก็แทบไม่เคยปฏิเสธ
พอได้ยินเสียงแม่ น้ำตาของหลินหร่านก็ไหลพราก เธอกลัวพ่อแม่จะเป็นห่วง จึงฝืนทำเสียงร่าเริง “งั้นแม่กับพ่อรีบกลับมานะคะ หนูกับเสี่ยวเจ๋อจะรออยู่ที่บ้าน”
“ได้ พ่อกับแม่กำลังกลับเดี๋ยวนี้แหละ”
หลังวางสาย น้ำตาของหลินหร่านก็ไหลทะลักราวกับเขื่อนแตก
หลินเจ๋อที่นั่งอยู่ตรงเบาะข้างคนขับมองพี่สาวซึ่งน้ำตาอาบหน้า แต่ไม่รู้จะปลอบเธออย่างไร
สุดท้ายเขาตัดสินใจไม่ปลอบ พี่สาวต้องใช้ชีวิตอย่างยากลำบากในวันสิ้นโลกเพียงลำพัง เขานึกไม่ออกเลยว่าตลอด 6 ปีนั้นเธอต้องผ่านอะไรมาบ้าง บางทีปล่อยให้ร้องไห้สักหน่อยอาจช่วยให้รู้สึกดีขึ้น