หมูป่าหลายตัวกำลังกินอย่างเอร็ดอร่อยโดยไม่รู้เรื่องรู้ราว ไม่รู้เลยว่าฝูงหมาป่ากำลังล้อมพวกมันแน่นขึ้นเรื่อย ๆ
“หร่านหร่าน เราควรทำอะไรสักอย่างไหม?”
หลินหร่านรู้ว่าเจียงเฉินหมายถึงอะไร
เขากำลังถามว่าเธอจะลงไปหยุดการเข่นฆ่าด้านล่างหรือเปล่า
หลินหร่านส่ายหน้า นี่คือกฎธรรมชาติ
สิ่งมีชีวิตต้องแก่งแย่งแข่งขันกัน ผู้ที่เหมาะสมเท่านั้นจึงจะอยู่รอด
เธอไม่อาจเข้าไปแทรกแซงด้วยความชอบหรือไม่ชอบส่วนตัวได้
ฝูงหมาป่าค่อย ๆ ร่นวงล้อมให้แคบลง จากนั้นหมาป่าจ่าฝูงก็กระโจนขึ้น กัดเข้าที่คอของหมูป่าตัวหนึ่ง
สงครามเปิดฉากขึ้นอย่างแท้จริงในชั่วขณะนั้น
เดิมทีหมูป่าก็มีพละกำลังในการต่อสู้ไม่ใช่น้อย แต่ตอนนี้พวกมันเสียเปรียบเพราะถูกชิงลงมือก่อน จึงไม่ใช่คู่ต่อสู้ของฝูงหมาป่า
ไม่นาน หมูป่าทั้งหลายก็ถูกหมาป่ากัดคอจนขาด
เจียงเฉินมองภาพตรงหน้า เกรงว่าฝูงหมาป่าจะทำลายผลแห่งชีวิตแถบนั้นตอนกำลังกิน เขาจึงพูดว่า “หร่านหร่าน พวกเราไปกันเถอะ”
“ได้”
หลินหร่านกับเจียงเฉินสตาร์ตรถอีกครั้ง
หลินหร่านเหยียบคันเร่งพุ่งตรงไปยังฝูงหมาป่า
เมื่อได้ยินเสียง ฝูงหมาป่าก็นึกว่ามีคนจะมาแย่งอาหาร พวกมันต่างตั้งท่าเตรียมต่อสู้อีกครั้ง
แต่ขณะที่พวกมันกำลังแยกเขี้ยวเตรียมสู้ จู่ ๆ ก็สัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่แผ่คลุมลงมา จนถึงกับเงยหน้าไม่ขึ้นชั่วขณะ
หมาป่าจ่าฝูงตระหนักถึงอันตรายได้ทันที
มันหอนขึ้นฟ้า ก่อนจะคาบอาหารบนพื้นแล้วพาฝูงหมาป่าวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว
หลินหร่านมองฝูงหมาป่าที่หางจุกตูดหนีไป พลางยิ้มแล้วพูดว่า “หมาป่าพวกนี้รู้จักกาลเทศะดีเหมือนกันนะ”