แล้วในห้องอีกหลายห้องนั่นล่ะ มีอะไรอยู่?
เสียงซอมบี้ดังน่ารำคาญเกินไป เจียงเฉินจึงคำรามเสียงต่ำ
ซอมบี้ข้างในพลันเงียบกริบด้วยความหวาดกลัว
พวกมันข่มสัญชาตญาณกระหายเลือดเอาไว้ แล้วขดตัวอยู่ในมุมด้านในสุดราวกับนกกระทา
พอออกมาข้างนอกพร้อมเจียงเฉิน ก็ไม่ต้องกลัวซอมบี้ตัวไหนทั้งนั้นจริง ๆ
แต่ตอนนี้หลินหร่านไม่มีอารมณ์จะชมเขา เพราะเธอพบว่าในห้องกระจกอีกห้องเต็มไปด้วยอุปกรณ์ทดลองสารพัดชนิด
การจัดวางสิ่งของข้างในเหมือนสถาบันวิจัยที่เคยขังเธอไว้เมื่อครั้งนั้นไม่มีผิด
หัวใจของหลินหร่านเต้นกระหน่ำ ที่นี่ต้องเป็นสถาบันวิจัยที่เธอตามหาแน่นอน
ที่แท้สถาบันวิจัยก็มีอยู่ตั้งแต่เนิ่น ๆ แล้วจริง ๆ
คราวนี้เธอจะทำลายที่นี่ให้พวกมันอีกครั้ง
แสงสีม่วงพวยพุ่งออกจากฝ่ามือ ฟาดตรงเข้าใส่กระจกกันกระสุนเบื้องหน้า
“ปัง!”
ต่อให้เป็นกระจกกันกระสุนที่แข็งแกร่งแค่ไหน ก็ทนการทำลายล้างจากพลังสายฟ้าระดับ 8 ไม่ไหว รอยร้าวบนกระจกแผ่ขยายกว้างขึ้นเรื่อย ๆ
จากนั้นหลินหร่านก็ดึงดาบถังออกมาจากมิติส่วนตัว ฟันกระจกฝั่งห้องทดลองจนเป็นรูโหว่ขนาดใหญ่
ก่อนเข้าไป หางตาของหลินหร่านเหลือบเห็นจุดสีแดงจากกล้องวงจรปิดที่กะพริบอยู่บนเพดาน
สายฟ้าสีม่วงพาดผ่าน กล้องวงจรปิดทั้งหมดก็ถูกทำลายจนสิ้น
“เจียงเฉิน ที่นี่แหละคือที่ที่เราตามหา”
ถ้าเจียงเฉินสังเกตดี ๆ เขาคงพบว่าหลินหร่านใช้คำว่า “เรา”
แต่ตอนนี้เขายังไม่รู้ความหมายของคำพูดนี้