“อืม...”
หลินเจ๋อตื่นขึ้นจากการหลับลึก ผ่านไปครู่หนึ่งกว่าจะมองออกว่าที่นี่คือที่ไหน
รอบตัวมีใยแมงมุมพันอยู่เต็มไปหมด เป็นสิ่งที่เขาเกลียดที่สุด แค่เห็นก็ทำเอาขนลุกไปทั้งตัว
เมื่อครู่เขายังเห็นพี่สาวกับพี่เจียงสังหารศัตรูอย่างเก่งกาจอยู่เลย จากนั้นก็เห็นแมงมุมตัวหนึ่งฉวยโอกาสตอนชุลมุนจะจับซิ่วซิ่วกับพี่ฮวนไป
เขารับปากพี่สาวว่าจะปกป้องพวกเธอให้ดี แน่นอนว่าต้องพุ่งเข้าไปสู้
คิดไม่ถึงว่าเขายังไม่ทันลงมือ ก็ปวดหัวขึ้นมาเสียก่อน พอลืมตาอีกทีก็มาอยู่ที่นี่แล้ว
ที่นี่คือรังแมงมุมหรือเปล่า?
ใช่แล้ว มีรังไหมรูปคนตกอยู่เต็มไปหมด ที่นี่ต้องเป็นรังแมงมุมแน่ ๆ
แมงมุมจับเขากลับมา ก็เพื่อดูดกินเลือดเนื้อของเขา
พอคิดถึงความเป็นไปได้นี้ หลินเจ๋อก็รู้สึกหนาวไปทั้งตัว
จริงสิ
พี่ฮวนกับซิ่วซิ่วล่ะ?
พวกเธออยู่ที่ไหน?
คงไม่ถูกแมงมุมกินไปแล้วหรอกนะ
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ หลินเจ๋อก็ไม่สนใจความกลัว รีบลุกขึ้นจากพื้น เตรียมจะไปสู้ตายกับพวกแมงมุมกลายพันธุ์ ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงผู้หญิงที่คุ้นเคย
“เสี่ยวเสวี่ย ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว พวกเราเป็นห่วงแทบแย่”
เสี่ยวเสวี่ยยื่นปากน้อย ๆ แล้วพูดว่า “เสี่ยวเสวี่ยก็กลัวมากเหมือนกัน ตอนนี้พวกพี่หาหนูเจอแล้ว ห้ามไปไหนอีกนะ”
ซิ่วซิ่วยิ้มพลางลูบหัวเสี่ยวเสวี่ย “จะไม่ไปได้ยังไง คนที่บ้านเป็นห่วงเธอมากเลยนะ โดยเฉพาะพวกเพื่อน ๆ ของเธอ
จริงสิ เสี่ยวเสวี่ย ใครจับเธอมาเหรอ ฉันกับพี่ฮวนตามหาเธอตั้งนาน”