ชายอ้วนแซ่อู๋ลูบคลำขวดเอ้อร์กัวโถวที่เหลืออยู่ครึ่งขวด ยิ้มกว้างจนปากแทบฉีกไปถึงใบหู
ไม่คิดเลยว่าสองสามีภรรยาตระกูลหลินจะมีของดีมากมายขนาดนี้
เหล้านี่หายากเอาเรื่องเลย
“ถือว่าพวกแกยังรู้จักบุญคุณ วันนี้ที่ฉันรับพวกแกเข้ามาทำงาน ก็เพราะเห็นว่ามือไม้คล่องแคล่ว รู้จักดูสีหน้าคน”
ชายอ้วนแซ่อู๋เป็นคนเห็นแก่เงิน เมื่อรับของจากพ่อหลินมาแล้ว ก็ต้องให้ผลประโยชน์ตอบแทนเขาบ้าง
“เอาอย่างนี้แล้วกัน ในเมื่อพวกแกเป็นสามีภรรยากัน ต่อไปก็อยู่ด้วยกันในห้องนอนเล็กชั้นหนึ่ง
ไม่ต้องทำงานจิปาถะแล้ว อยู่ช่วยงานในบ้านก็พอ
ตามพี่อู๋มา รับรองว่าไม่ให้พวกแกเสียเปรียบ“
พ่อหลินกับแม่หลินได้ยินแล้วก็ยินดีอย่างยิ่ง
เห็นทีของกำนัลมากมายจะทำให้คนเกรงใจจริง ๆ
พวกเขาสองสามีภรรยาได้อยู่ด้วยกัน เวลาลงมือทำอะไรก็ยิ่งสะดวก
ต้องรู้ว่าเหล่าคนรับใช้คนอื่น ๆ ล้วนพักรวมกันอยู่ในห้องใต้ดิน
ยิ่งกว่านั้น การได้ช่วยงานในบ้านก็เปิดโอกาสให้ลงมือทำอะไรได้มากขึ้น
ชายอ้วนแซ่อู๋จัดห้องพักเสร็จ ก็ถือเหล้าแยกตัวไปดื่มด่ำกับความสุข
พ่อหลินกับแม่หลินเห็นว่ายังเช้าอยู่ อาศัยช่วงกลางคืนมืดมิดและไม่มีใครอยู่แถวนั้น ลงมือปลูกต้นกล้าต้นไม้กลายพันธุ์หลายต้นไว้ในลานบ้านก่อน
โดยเฉพาะกุหลาบเลื้อย
ในฐานะไม้ประดับที่ได้รับความนิยมมากที่สุด เดิมทีวิลล่าหลังนี้ก็ปลูกไว้ไม่น้อย
แม่หลินตาไวมือไว จัดการสับเปลี่ยนต้นไม้
เธอเปลี่ยนกุหลาบเลื้อยที่ล้อมกำแพงรอบลานวิลล่าอยู่เดิม ให้กลายเป็นกุหลาบเลื้อยกลายพันธุ์ของตัวเอง