หลินหร่านถามอย่างสงสัยว่า “หายไปแล้วเหรอ ไปไหนล่ะ?”
หลู่อี้เจ๋อตอบว่า “ไม่รู้ ยุงตัวเล็กเกินไป กล้องวงจรปิดจับภาพไม่ได้ว่าหลังจากนั้นพวกมันไปที่ไหน”
หลินหร่านกล่าวว่า “จับยุงไม่ได้ แบบนี้ต่อให้เราอยากศึกษาพวกมันก็ไม่มีทางเลยสินะ”
หลู่อี้เจ๋อถอนหายใจ “เฮ้อ ที่จริงก็พอมีทางอยู่หรอก
หรงหานพบระเบิดที่ยังไม่ระเบิดลูกหนึ่งในฐานหงเสียที่ถูกองค์กรเอ็กซ์โจมตีจนพัง
แต่ตอนนี้ติดต่อเขาไม่ได้แล้ว”
ติดต่อหรงหานไม่ได้งั้นหรือ?
หลินหร่านเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า ตั้งแต่กลับมาถึงฐานจนถึงตอนนี้ เธอยังไม่เห็นหรงหานเลย
หลู่อี้เจ๋อบอกว่าบนเฮลิคอปเตอร์มีเครื่องส่งสัญญาณ เขาส่งอู๋จื้อเฉิงกับพวกไปตามหาแล้ว แต่ยังไม่มีข่าวกลับมา
แต่สิ่งที่หลู่อี้เจ๋อไม่คาดคิดคือ เพิ่งพูดจบว่าไม่มีข่าวอะไร ก็ได้รับการติดต่อกลับจากอู๋จื้อเฉิงทันที
“หัวหน้าหลู่ รองหัวหน้าฐานที่มั่นหรงน่าจะเครื่องตกครับ”
“อะไรนะ?”
แม้หลู่อี้เจ๋อจะเตรียมใจไว้แล้ว แต่ก็ยังแทบไม่อยากเชื่อ
“ลงไปหา หรงหานไม่ตายง่าย ๆ หรอก”
“ครับ แต่จุดที่เครื่องตกอยู่ในป่าสัตว์กลายพันธุ์ข้างเมืองซอมบี้
ได้ยินว่าที่นี่มีสัตว์กลายพันธุ์น่ากลัวอยู่เยอะ พวกเรากลัวว่ารองหัวหน้าฐานที่มั่นหรงกับต้าโถวคงรอดยากแล้วครับ”
“ไม่ต้องสน ยังไงก็ต้องเห็นคนเป็น ๆ หรือไม่ก็ศพ
อู๋จื้อเฉิง พวกนายต้องหาเขาให้เจอ”