จากคำบอกเล่าของเสี่ยวเฉียงกับพวกพ้อง หลินหร่านรู้ว่าคนขององค์กรเอ็กซ์อยู่แถวป่าสัตว์กลายพันธุ์
เพื่อไม่ให้แหวกหญ้าให้งูตื่น หลู่อี้เจ๋อรีบเรียกอู๋จื้อเฉิงกับพวกกลับมา
ทางด้านหลินหร่าน เธอฝากแม่หลินให้ช่วยดูแลเสี่ยวเฉียงกับพวกพ้องให้ดี
ส่วนตัวเองก็รีบหอบระเบิดยุงซอมบี้ไปให้คุณปู่โจวกับคนอื่น ๆ ศึกษา
ให้พวกเขาดูว่านี่มันตัวอะไรกันแน่
ห้องทดลอง—
คุณปู่โจวค่อย ๆ แกะระเบิดอย่างระมัดระวัง
ทันทีที่ระเบิดถูกเปิดออก ยุงตัวเล็กจิ๋วนับไม่ถ้วนก็พากันบินออกมา
ยุงพวกนี้มีเชื้อไวรัสซอมบี้ติดตัว แต่พวกเขาเตรียมรับมือไว้ก่อนแล้ว
คุณปู่โจวขังยุงทั้งหมดไว้ในครอบแก้วปิดสนิท
“หร่านหร่าน ที่นี่มีฉันกับคุณย่าโจวก็พอแล้ว เธอไปพักเถอะ
ฉันดูแล้วไม่น่าจะเป็นของซับซ้อนอะไร พรุ่งนี้เช้าก็น่าจะศึกษาได้ใกล้เคียงแล้ว”
หลินหร่านถอนหายใจโล่งอก
พอคุณปู่พูดแบบนี้ เธอก็ไม่ต้องกังวลแล้ว
“ได้ค่ะ ถ้าอย่างนั้นรบกวนคุณปู่โจวกับคุณย่าโจวแล้ว ฉันขึ้นไปก่อนนะคะ”
เมื่อกลับถึงชั้น 10 ก็เห็นเพียงเยว่อิ่งกับเป่าจู่นอนขดอยู่บนโซฟา
สองตัวน้อยเหน็ดเหนื่อยจากการวุ่นวายมาหลายวัน
เจียงเฉินกับหลินเจ๋อก็ไม่อยู่ พวกเขายังอยู่ที่เมืองชิงสุ่ย คอยช่วยจางฮวนจัดที่พักให้คนที่ย้ายมาจากฐานสันติภาพ
หลินหร่านเดินเข้าไปลูบหัวเยว่อิ่งกับเป่าจู่
พอเห็นเธอ สองตัวน้อยก็เงยหน้าขึ้นจากโซฟาด้วยท่าทางงัวเงีย
หลินหร่านลูบพวกมันอย่างเอ็นดู
ยิ่งลูบ หลินหร่านก็ยิ่งสงสาร
สัมผัสตัวเยว่อิ่งไม่เหมือนเดิมเสียแล้ว