ไม่ใช่ว่าเธอไร้หัวใจ
แต่ในฐานะผู้ตัดสินใจ เธอจำเป็นต้องเลือก
คนที่อยู่บนพื้นช่วยไม่ทันแล้ว!
การตอบโต้ขององค์กรเอ็กซ์โหดเหี้ยมยิ่งกว่าที่พวกเธอคิด
ระเบิดนับไม่ถ้วนร่วงลงสู่พื้น
แต่สิ่งที่บรรจุอยู่ข้างในไม่ใช่กระสุน
กลับเป็นยุงตัวเล็ก ๆ จำนวนมหาศาลที่มีไวรัสซอมบี้อยู่เต็มตัว
ลี่เซี่ยงมองภาพผู้คนที่หนีไม่ทันบนจอมอนิเตอร์ด้วยร่างกายชาวาบ
พวกเขาถูกยุงกัดเพียงครั้งเดียว ไม่นานก็กลายเป็นซอมบี้ ไม่มีใครรอดเลยสักคน
ฐานสันติภาพของพวกเขากลายเป็นทะเลซอมบี้
เพียะ—
ลี่เซี่ยงรู้สึกเจ็บแปลบที่ต้นคอ
เมื่อตบลงไป ในฝ่ามือก็มีซากยุงตายอยู่จริง ๆ
“หลู่อี้เจ๋อ แย่แล้ว”
ลี่เซี่ยงยิ้มขื่น “หลู่อี้เจ๋อ ฉันก็กำลังจะเป็นเหมือนนายแล้ว คราวนี้พวกเราคงได้เป็นพี่น้องร่วมชะตากรรมกันจริง ๆ”
หลู่อี้เจ๋อตะโกนอย่างเจ็บปวด “ลี่เซี่ยง!”
“ไม่ต้องทำแบบนั้นหรอก ชีวิตกับความตายถูกกำหนดไว้แล้ว ถ้าฉันกลายเป็นซอมบี้ระดับต่ำ นายต้องคอยดูแลฉันด้วยนะ…”
ลี่เซี่ยงเผยรอยยิ้มกวน ๆ อันเป็นเอกลักษณ์
ดวงตาหลู่อี้เจ๋อแดงก่ำ “เพื่อนยาก ฉันจะดูแลนายให้ดี”
“งั้นฉันก็วางใจแล้ว”
เพิ่งพูดจบ หลู่อี้เจ๋อก็เห็นดวงตาของลี่เซี่ยงเปลี่ยนเป็นสีแดง
จากนั้นอีกฝ่ายก็อ้าปากกว้าง กระโจนอย่างบ้าคลั่งไปยังประตูนอกห้องบัญชาการ
ไม่คิดเลยว่าลี่เซี่ยงจะกลายเป็นซอมบี้ธรรมดา
หลู่อี้เจ๋อรีบควบคุมตัวลี่เซี่ยงไว้ ไม่ให้วิ่งเพ่นพ่าน
สถานการณ์ภายนอกเกินกว่าหลู่อี้เจ๋อจะควบคุมได้แล้ว
ตอนนี้สิ่งเดียวที่ทำได้คือสั่งการจากห้องบัญชาการ