หลู่อี้เจ๋อมองใบหน้าตัวเองด้วยความตกใจ แล้วใช้มือถูอยู่หลายครั้ง
น่าเสียดาย คราวนี้ใบหน้าของเขาไม่ได้แดงอย่างที่จินตนาการไว้
ขบวนรถออกเดินทางอีกครั้งอย่างรวดเร็ว คราวนี้รถของหลู่อี้เจ๋อขับตามหลังเซี่ยฉางเหอ
ก่อนฟ้ามืดสนิท ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงเมืองซอมบี้
ร่องรอยทั้งหมดที่เซี่ยหว่านหรูกับพวกทิ้งไว้เมื่อครั้งก่อนถูกหิมะหนาปกคลุมจนหมด
มีเพียงรถหลายคันที่ยังคว่ำอยู่ริมถนน พอจะมองออกว่าก่อนหน้านี้ที่นี่เคยเกิดอุบัติเหตุร้ายแรง
หลังจอดรถบนถนนสายหลักตรงจุดที่หลู่อี้เจ๋อกับพวกเคยจอดเมื่อครั้งก่อน เซี่ยฉางเหอก็รีบร้อนลงจากรถอย่างโซเซ
พอลงจากรถ เขาก็พุ่งตรงไปยังข้างถนน
“หว่านหรู หว่านหรูของพ่อ…”
“หว่านหรู นี่รถของหว่านหรู!”
เซี่ยฉางเหอร้องไห้คร่ำครวญ พลางโผเข้าไปกอดรถออฟโรดสีแดงที่ถูกหิมะฝังไปกว่าครึ่ง น้ำตาไหลพราก
เสียงร่ำไห้ของเขาทำให้ซอมบี้ที่อยู่ใกล้ ๆ แตกตื่น
“โฮก—”
ซอมบี้สองตัวพุ่งออกมาจากรถที่เซี่ยฉางเหอกำลังกอดร้องไห้อยู่
ใบหน้าซีดขาวของซอมบี้ทำให้เซี่ยฉางเหอชะงักงัน แม้ลูกตาของซอมบี้ทั้งสองจะหลุดออกมาแล้ว แต่เขาก็ยังจำได้ว่าพวกมันเป็นใคร
พวกมันเป็นลูกน้องของเลี่ยหยาง
“โฮก—”
ขณะที่เซี่ยฉางเหอกำลังจะถูกซอมบี้กัด ลูกน้องของวิลเลียมที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็ปล่อยเปลวไฟสีแดงพุ่งออกจากฝ่ามือ เผาหัวซอมบี้ทั้งสองจนไหม้เกรียม
แก่นคริสตัลสีแดงตกลงบนพื้น
ดวงตาของเซี่ยฉางเหอถึงได้กะพริบช้า ๆ สองครั้ง