คนของวิลเลียมออกไปตามหาซอมบี้กันหมดแล้ว
พวกเขากลับมาที่ถนนซึ่งจอดรถไว้ ก่อนก่อกองไฟกลางถนน
เซี่ยฉางเหอขยับเข้าไปใกล้กองไฟเพื่อรับไออุ่น
ลูกน้องของเขาครึ่งหนึ่งถูกวิลเลียมยืมตัวไปตามหาซอมบี้ด้วย
ส่วนที่เหลืออยู่คอยคุ้มกันเซี่ยฉางเหอซึ่งไม่มีพลังพิเศษ
หลู่อี้เจ๋อยืนห่างจากกองไฟออกไปไกล เขาสงสัยนักว่าเซี่ยฉางเหอไม่มีพลังพิเศษได้อย่างไร
ที่เขานึกไม่ตกก็คือ ในฐานะลูกน้องที่ซื่อสัตย์ที่สุดของหัวหน้าฐานที่มั่น ทำไมเซี่ยฉางเหอถึงไม่ให้วิลเลียมฉีดยาให้ตัวเองด้วย
ยาของวิลเลียมไม่ได้ใช้ได้ผลดีหรอกหรือ?
แล้ววิลเลียมเองก็ไม่เหลือคนไว้ข้างกายสักคน
เขาไม่กลัวว่าจะเจออันตราย หรือว่าพลังพิเศษของตัวเองแข็งแกร่งจนไม่หวั่นต่อภัยคุกคามใด ๆ กันแน่
ขณะที่หลู่อี้เจ๋อกำลังครุ่นคิด เซี่ยฉางเหอก็หันมาเรียกเขา “หัวหน้าหลู่ เห็นคุณกลัวหนาวมาก ขยับเข้ามาใกล้หน่อยสิ มาผิงไฟ”
พอได้ยินเซี่ยฉางเหอ วิลเลียมก็เงยหน้าขึ้นมองหลู่อี้เจ๋อ
หลู่อี้เจ๋อรีบโบกมือปฏิเสธ “ไม่ต้องครับ ไม่ต้อง ผมใส่เสื้อผ้าหนาแล้ว ยืนตรงนี้ก็พอ”
เซี่ยฉางเหอหัวเราะเบา ๆ
“พวกหนุ่มสาวยังเลือดลมดีอยู่สินะ ฉันแก่แล้ว ไม่ไหวหรอก
ถ้าไม่เข้าใกล้ไฟสักหน่อย กระดูกคงแข็งไปหมด”
หลู่อี้เจ๋อหัวเราะกลบเกลื่อนพลางเออออตามไปสองสามคำ
“รองหัวหน้าฐานที่มั่นเซี่ยพูดอะไรแบบนั้นครับ คุณยังหนุ่มอยู่เลย”