หลินเจ๋อที่เห็นภาพนี้จากชั้นบนถึงกับตะลึง แย่แล้ว พี่สาวของเขาถูกเหวี่ยงลอยขึ้นไปกลางอากาศ
หึ
พวกเขาไม่ลงมือ ซอมบี้พวกนี้คงคิดว่าที่บ้านไม่มีคนอยู่แล้วสินะ
แสงสีทองวาบขึ้นในมือหลินเจ๋อ มีดบินนับไม่ถ้วนพุ่งขึ้นไปบนฟ้า ตัดเชือกที่พันรอบตัวหลินหร่านขาดสะบั้น
“ตูม!”
เปลวไฟวาบขึ้นจากฝ่ามือของพ่อหลิน พุ่งเข้าใส่ซอมบี้ที่ลอบโจมตีหลินหร่าน
น่าเสียดายที่ระยะห่างไกลเกินไป เปลวไฟจึงไม่โดนซอมบี้ตัวนั้น
“ไม่ได้การ ใช้พลังพิเศษตรงนี้ไม่ได้ผล” พ่อหลินพูดอย่างร้อนใจ
แม่หลินเอ่ยว่า “ที่รัก ลงไปกันเถอะ”
พ่อหลินพยักหน้า “ได้ ลงไปกัน เสี่ยวเจ๋อล่ะ?”
หลินเจ๋อแบกปืนเอเคขึ้นบ่า “อยากลงไปตั้งนานแล้ว”
ต้องบอกเลยว่าการรับมือซอมบี้ระดับสูงสองตัวนั้นอันตรายสุดขีด ทั้งคู่มีระดับถึงขั้น 4 หลินหร่านจึงรู้สึกรับมือยากขึ้นมาทันที
ยังดีที่ตอนนี้พวกมันไม่ได้มุ่งเป้ามาที่เธอ ทำให้เธอพอมีเวลาปรับแผน
จุดประสงค์ที่พวกมันมาที่นี่เหมือนกัน ต่างก็ต้องการลูกแมวตัวนี้
ซอมบี้ธาตุดินคว้าลูกแมวตัวน้อยจะหนี แต่ซอมบี้ธาตุไม้ดึงมันไว้ไม่ยอมให้ไป ลูกแมวน่าสงสารทำได้เพียงร้องเหมียว ๆ ด้วยความกลัว
กับดักของเจียงเฉินถูกซอมบี้ระดับต่ำพังทลาย เขานอนอยู่ในหลุม ช่วงตัวท่อนบนถูกซากซอมบี้ที่หลินหร่านฟันจนไหม้เกรียมกับกองดินทับไว้ ทำให้เธอมองแล้วรู้สึกอึดอัดใจ
ไม่รู้ว่าซอมบี้ถูกฝังอยู่ใต้ดินนาน ๆ แล้วจะตายหรือเปล่า
หลินหร่านอดเป็นห่วงไม่ได้ จึงกระโดดลงไปในหลุมแล้วดึงเจียงเฉินขึ้นมา