เมื่อเห็นท่าทางเปี่ยมความหวังของคุณปู่เจียง หลินหร่านก็ทำได้เพียงแต่งเรื่องขึ้นมาว่า “ขอโทษนะคะคุณปู่เจียง พวกเรากลับมาช้าไปหน่อย ใครจะไปรู้ว่าตอนนี้เพิ่งบ่ายสามโมงครึ่ง ข้างนอกร้อนจนแทบทนไม่ไหวแล้ว”
“สภาพร่างกายของคุณปู่ตอนนี้ทนความร้อนสูงขนาดนั้นไม่ไหว ส่วนเจียงเฉินก็ยังเหมือนเดิม คุณปู่ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ พรุ่งนี้พวกเราจะพาคุณปู่ไปดูเขาแน่นอน”
ได้ยินหลินหร่านพูดเช่นนั้น คุณปู่เจียงแม้จะเสียดายที่วันนี้ไม่ได้เจอหลานชาย แต่ก็รู้ว่าไม่ควรสร้างความลำบากให้พวกหลินหร่านโดยไม่จำเป็น
“ดี พรุ่งนี้ค่อยไปดู เสี่ยวเฉินกินอะไรหรือยัง?”
“กินแล้วค่ะ กินแล้ว แฮมชิ้นใหญ่ที่เก็บไว้ให้เขา เขากินหมดแล้วค่ะ”
“ดี กินแล้วก็ดี”
หลินหร่านกล่อมคุณปู่เจียงให้เข้าห้อง จากนั้นแบ่งแก่นคริสตัลให้ทุกคนคนละ 4 เม็ด แล้วต่างก็กลับห้องไปพักผ่อน
เยว่อิ่งดูไม่ค่อยสนใจแก่นคริสตัลสีขาวนัก มันกินเองไป 2 เม็ด ที่เหลือยกให้ต้าหวง จนต้าหวงดีใจยกใหญ่ ถึงกับยกอุ้งเท้าคำนับมันไม่หยุด
ตอนนี้หลินหร่านดูออกแล้วว่า ในบรรดาเจ้าตัวเล็กทั้งสอง เยว่อิ่งเป็นหัวหน้า ส่วนต้าหวงเป็นลูกน้องผู้ภักดี
แน่นอนว่าเยว่อิ่งก็เต็มใจตามใจต้าหวงเช่นกัน
เวลาที่อยู่ข้างนอก หากต้าหวงเจออันตรายอะไร เยว่อิ่งก็มักจัดการให้โดยไม่แสดงท่าที
สัตว์เลี้ยงตัวจ้อยทั้งสองในบ้านเข้ากันได้ดี หลินหร่านจึงวางใจ
ในห้องนอน เยว่อิ่งนอนหงายพุงอยู่บนที่วางเท้าข้างเตียงของหลินหร่าน หลับสนิทไปแล้ว
หลินหร่านไม่คิดจะดูดซับแก่นคริสตัลตอนกลางคืน จึงบอกให้พ่อหลินและแม่หลินทำเช่นเดียวกัน กลางวันยังมีเวลาเหลือเฟือ จะยอมสละเวลานอนอันมีค่าในตอนกลางคืนไปทำไม