เจียงเฉินยืนอยู่ตรงหน้าหลินหร่าน แล้วเธอจะกล้าขยับได้อย่างไร
เธอทำได้แค่รับมือด้วยการไม่เปลี่ยนแปลง หากถึงคราวคับขันจริง ๆ ก็จะพยายามสุดชีวิตลากหลินเจ๋อกับคนอื่น ๆ เข้าไปหลบในมิติส่วนตัวด้วยกัน
ขณะที่หลินหร่านกำลังหวาดระแวงจนใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว จู่ ๆ แก่นคริสตัลสีแดงสองเม็ดก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า
หลินหร่านมองไป ก็เห็นเจียงเฉินหงายฝ่ามือขึ้น บนนั้นมีแก่นคริสตัลสีแดงสองเม็ดที่งดงามเป็นพิเศษวางอยู่
นี่คือ—
จะให้เธอเหรอ?
หลินหร่านจ้องเจียงเฉินนิ่ง สมองชะงักไปเลย
“คะ...คุณจะให้แก่นคริสตัลฉันเหรอ?”
ดวงตาของเจียงเฉินกะพริบ แววตาเจืออารมณ์บางอย่างเพิ่มขึ้นมา หลินหร่านรู้ว่านี่คือสติปัญญาที่ซอมบี้ระดับสูงเท่านั้นถึงจะมี
“อืม—”
เขายื่นมือเข้าหาหลินหร่านอีกครั้ง เงยหน้าขึ้นสูง ราวกับกำลังเอาใจเธอ
หลินหร่านรู้สึกว่าตัวเองคงได้ตายแน่
ทำไมเธอถึงรู้สึกว่าภาพตรงหน้านี้เหมือนตอนต้าหวงเอากระดูกชิ้นโปรดมามอบให้เพื่อเอาใจเธอไม่มีผิด
ตอนนี้เจียงเฉินแม้จะแข็งแกร่งมาก
แต่ก็ยังไม่ใช่ระดับความแข็งแกร่งแบบช่วงท้ายของวันสิ้นโลก เขายังไม่ได้กลายเป็นราชาซอมบี้ และยิ่งไม่มีทางจดจำเธอได้
แล้วทำไมเขาถึงต้องเอาใจเธอด้วย?
หลินหร่านคิดไม่ออก แต่ในเมื่อเขาจะให้แก่นคริสตัลสีแดงกับเธอ งั้นเธอรับไว้ดีไหม?
หลินหร่านยกมือขึ้นรับอย่างระมัดระวัง ทุกอย่างราบรื่น แก่นคริสตัลสีแดงทั้งสองเม็ดตกลงมาอยู่ในมือเธอ
หลินเจ๋อที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แทบหายใจไม่ออก เขารู้โดยสัญชาตญาณว่าห้ามขยับมั่วซั่ว ห้ามทำให้เรื่องวุ่นวาย