หลินหร่านหัวเราะพลางกล่าวว่า “เวลส์ ไม่สิ เทพแท้!
ตอนนี้ในที่สุดฉันก็เข้าใจแล้วว่าทำไมคุณถึงชอบเป็นซอมบี้
เพราะเป็นแบบนี้แล้ว คุณก็ไม่มีวันตายไง
ร่างกายนี้แข็งแกร่งจริง ๆ ด้วย
ฮ่า ๆ น่าสนุกชะมัด!”
เวลส์เบิกดวงตากลวงโบ๋สีดำสนิท ตะโกนว่า “ฆ่าฉัน ฆ่าฉันซะ!”
หลินหร่านตวาดอย่างเดือดดาล “ฉันจะฆ่าคุณแน่
แต่ไม่ใช่ตอนนี้
ถ้าปล่อยให้คุณตายง่าย ๆ แบบนี้ ก็เป็นการปรานีคุณเกินไปสิ
ถูกมนุษย์ที่ตัวเองดูแคลนทรมานแบบนี้ เจ็บปวดมากไหมล่ะ?”
หน้ากากสีทองคำรามว่า “ใช่ ฉันทรมานจนแทบตายแล้ว!”
หลินหร่านยิ้มเยาะ “งั้นก็ดี
แปลว่าฉันทำได้ดีมาก
ตอนนี้ฉันยังมีอีกเรื่องจะบอก เมื่อกี้ฉันเห็นว่าคุณมีพลังพิเศษสายฟ้า
รู้ไหมว่าฉันมีพลังอะไร?”
“พลังอะไร?”
“ฉันก็มีพลังพิเศษสายฟ้าเหมือนกัน
เพราะงั้นตอนนี้ฉันจะผ่าหัวคุณ ควักแก่นคริสตัลออกมาใช้เลื่อนระดับตัวเอง
ว่าไงล่ะ น่าโมโหไหม?”
“อ๊าก! ไม่ ฉันไม่ยอมให้แก่นคริสตัลของฉันตกไปอยู่ในมือมนุษย์ชั้นต่ำอย่างแกหรอก!
ทำลายมันซะ ทำลายมัน!”
หลินหร่านมองเวลส์ที่สิ้นหวัง แล้วหัวเราะอย่างมีความสุข
นี่สินะ ความโกรธเกรี้ยวของคนไร้ความสามารถ
แต่นี่คือผลกรรมที่เขาสมควรได้รับ
ที่แท้คนเลือดเย็นไร้หัวใจอย่างพวกเขาก็รู้จักเจ็บปวดเหมือนกัน
ดีจริง ๆ!
หลินหร่านหยิบมีดขึ้นมา ค่อย ๆ เฉือนสมองของเวลส์อย่างไม่รีบร้อน
เสียงคำรามราวกับหมูถูกเชือดของเขาดังก้องไปทั่วป่าสัตว์กลายพันธุ์
หลินหร่านจงใจทำเช่นนี้
เธอต้องการให้เขาได้ลิ้มรสความเจ็บปวดจากการถูกคนอื่นควบคุมบ้าง