หลู่อี้เจ๋อกับลี่เซี่ยงไม่ได้มาที่เขตดีเป็นครั้งแรก
แต่ก่อนพวกเขามาที่นี่เพื่อแลกของบางอย่างในตลาดมืด คราวนี้กลับมาเพื่อตามหาคน
วันนี้ทีมธงแดงรับสมาชิกใหม่ไม่สำเร็จ แต่พวกเขาก็ไม่ได้รู้สึกผิดหวัง
พวกเขากล้าพูดว่าตัวเองเป็นทีมที่มีคุณธรรมที่สุดในฐานสันติภาพ ไม่กลัวว่าคนอื่นจะมองไม่เห็นข้อดีของพวกเขา
หลู่อี้เจ๋อเชื่อว่า ผู้หญิงดี ๆ อย่างหลินหร่านต้องมีสายตาเฉียบคม และในที่สุดก็จะมองเห็นข้อดีของทีมพวกเขา
ถึงอย่างไร กัปตันหล่อ ๆ อย่างเขาก็ไม่ได้มีเกลื่อนกลาด
เอาเถอะ
ถ้าไม่นับเจ้าภูเขาน้ำแข็งก้อนใหญ่อย่างหรงหาน
ไม่รู้จริง ๆ ว่าทำไมหมอนั่นถึงยอมเป็นหมารับใช้ตระกูลเซี่ย คิดแล้วก็โมโหชะมัด
เมื่อก่อนพวกเขายังเป็นพี่น้องที่สนิทกันที่สุดอยู่เลย
มิตรภาพหลายปีที่ผ่านมา ช่างสูญเปล่าจริง ๆ
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเขาถึงกลายเป็นคนแบบนั้น ช่างไม่สมกับที่เคยได้รับสมญานามว่าเป็นทหารจริง ๆ
เมื่อก่อนเขายังได้รับเลือกเป็นนายทหารยอดเยี่ยมที่สุดด้วยกันกับตัวเองแท้ ๆ ซวยจริง ๆ
“หรงหาน... หรงหาน”
ลี่เซี่ยงที่นั่งอยู่บนเรือพูดตะกุกตะกัก
หลู่อี้เจ๋อแค่นเสียง “หรงอะไรหาน? ฉันบอกนายแล้วไม่ใช่เหรอว่าอย่าเอ่ยชื่อคนอัปมงคลนั่น?”
“ไม่ใช่”
“ไม่ใช่อะไร? ลืมแล้วหรือไงว่าเขาเป็นความอัปยศของกองร้อยเรา”
“ไม่ใช่...”
“ลี่เซี่ยง ไหนลองบอกฉันมาซิว่าไม่ใช่อะไร”
หลู่อี้เจ๋อจ้องตาโตใส่เขา
ลี่เซี่ยงแทบจะเป็นบ้า เพื่อนคนนี้ของเขาทำไมถึงหัวแข็งขนาดนี้นะ