คณะของพวกเขาเดินหน้าต่อไป
ห้องใต้ดินไม่มีไฟสักดวง มีเพียงแสงจันทร์สลัวที่ลอดผ่านช่องแสงเหนือศีรษะลงมาส่องทาง
ซิ่วซิ่วที่เดินตามหลังเจียงเฉินกำขวานในมือแน่น
ถ้าไอ้หน้าด้านนั่นโผล่มาลวนลามเธออีก เธอจะสับมือสกปรกนั่นให้ขาด
คราวนี้เธอจะไม่กรีดร้องเหมือนเมื่อกี้อีกแล้ว
น่าอายชะมัด
แต่คราวนี้มือสกปรกนั่นกลับเหมือนหายไป เธอเดินอย่างระมัดระวังอยู่ตั้งนานก็ไม่โดนมันแตะอีก
“ถุย ๆ ๆ—”
หลินเจ๋อที่เดินนำอยู่ข้างหน้าจู่ ๆ ก็ถุยออกมาอย่างรังเกียจ
หลินหร่านรีบถาม “เป็นอะไรไป?”
เธอเป็นห่วงน้องชายคนนี้มาก
“ใยแมงมุมเต็มไปหมด ปลิวเข้าปากฉันแล้ว
น่าขยะแขยง ฉันเกลียดแมงมุมที่สุดเลย
พี่เจียง พี่สุ่ยเข้าห้องลับทางนี้จริง ๆ เหรอ?
ทำไมใยแมงมุมถึงเยอะขนาดนี้ ดูไม่เหมือนมีใครเคยผ่านมาเลย”
หลินหร่านเงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินเช่นนั้น แล้วกวาดตามองรอบตัวอย่างระแวดระวัง
เธอเพิ่งสังเกตว่าใยแมงมุมเส้นเล็ก ๆ ลอยอยู่รอบตัวเธอและทุกคน
หลินหร่านใจหนักอึ้ง ใยแมงมุมมากมายขนาดนี้โผล่มาตั้งแต่เมื่อไรกัน?
ลางสังหรณ์ร้ายเพิ่งผุดขึ้นในใจ เธอก็ได้ยินหลินเจ๋อถุยอีกครั้ง
“บ้าเอ๊ย พี่ มีคนแตะตัวฉันด้วย”
สิ้นเสียง ดาบถังในมือหลินเจ๋อก็ฟาดออกไปทันที ฟันไปยังจุดที่มือสกปรกนั่นอยู่
แต่ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะเร็วมาก
ก่อนหลินเจ๋อจะฟันลงไป เงานั้นก็หายวับไปแล้ว
หลินเจ๋อฟันโดนได้แค่เงาของอีกฝ่าย