“เฮ้ย ได้ยินเรื่องตระกูลจู่กันหรือยัง? จู่จั๋วเหยวไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของตระกูลจู่ ตอนนี้ลูกแท้ ๆ กลับบ้านแล้ว ดูเหมือนจู่จั๋วเหยวจะย้ายออกจากตระกูลจู่ไปแล้ว!”
“หา จริงเหรอ? จู่จั๋วเหยวเป็นถึงระดับ S เลยนะ ฉันได้ยินว่าคนที่ตระกูลจู่เพิ่งตามตัวกลับมาเป็นขยะไร้ค่า แบบนี้ยังไม่เก็บจู่จั๋วเหยวไว้เหรอ?”
“ด้วยนิสัยของพลเอกจู่ ทำเรื่องแบบนี้ออกมา ฉันกลับไม่รู้สึกแปลกใจเลยสักนิด”
“จู่จั๋วเหยวอยู่ในตระกูลจู่มาตั้งสิบแปดปี ทั้งทรัพยากรทั้งเส้นสายก็ไม่เคยขาด แถมด้วยพรสวรรค์ของเธอ ถึงออกจากตระกูลจู่ไปก็ยังมีอนาคตสดใส ส่วนลูกสาวแท้ ๆ คนนั้นน่ะสิ แค่จะเข้าโรงเรียนทหารกลางยังต้องอาศัยเส้นสาย...”
“ชักอยากรู้แล้วสิว่าลูกสาวแท้ ๆ คนนั้นเป็นใคร ว่านะ ตอนนี้เธอกำลังลงทะเบียนนักศึกษาใหม่เหมือนพวกเราอยู่หรือเปล่า?”
จู่เซิ่งอี้กัดแท่งอาหารสังเคราะห์ไปคำหนึ่ง แล้วพยักหน้า
ใช่แล้ว ถูกต้อง หล่อนกำลังลงทะเบียนนักศึกษาใหม่อยู่จริง ๆ ฉลาดจังเลยนะเด็กน้อย
แถวค่อย ๆ ขยับไปข้างหน้า เสียงซุบซิบข้างหูก็ยังดังต่อเนื่อง
ข่าวเรื่องลูกสาวแท้ ๆ กับลูกสาวปลอมแบบนี้น่าตื่นตะลึงเกินไปสำหรับผู้คนในจักรวาล เพราะด้วยเทคโนโลยีในปัจจุบัน เรื่องแบบนี้แทบจะเกิดขึ้นไม่ได้เลย
ทุกคนต่างเห็นใจลูกสาวแท้ ๆ คนนั้นมาก
ทนทุกข์มาสิบแปดปีก็ว่าแย่แล้ว ดันยังเป็นขยะไร้ค่าอีก ชีวิตนี่มันโศกนาฏกรรมชัด ๆ
จู่เซิ่งอี้คิดว่าก็ไม่ได้ถึงกับเกินจริงขนาดนั้น
หล่อนพอใจกับชีวิตตอนนี้มาก กินอิ่มมีเสื้อผ้าให้อุ่นกาย แถมยังไม่ต้องฆ่าฟันกันทุกวัน
หล่อนก็ชอบสาขาสนับสนุนเหมือนกัน
ชีวิตแบบคนเกษียณนี่สบายจริง ๆ!
ขณะที่กำลังคิดอยู่ เสียงอึกทึกข้างหูก็ดังขึ้นกะทันหัน ตามด้วยเสียงเรียบเย็นเสียงหนึ่งที่เรียกชื่อหล่อน
“จู่เซิ่งอี้”
จู่เซิ่งอี้หันไปตามเสียง
คนที่มาใส่ชุดนักศึกษาโรงเรียนทหารกลางที่เรียบกริบ
เครื่องแบบสีดำตัดเย็บเนี้ยบคม ตราสัญลักษณ์สีเงินเทาติดอยู่บนอก แนวไหล่กับเอวเข้ารูปพอดี กางเกงขายาวสีเข้มขับให้เรียวขาดูยาว สองเท้ายืนมั่นคงเป็นระเบียบ
ทั้งตัวของอีกฝ่ายดูราวกับเดินออกมาจากแผ่นพับประชาสัมพันธ์โรงเรียนทหาร
คือจู่จั๋วเหยว
ใบหน้าของอีกฝ่ายงดงามละมุน แต่ไม่มีส่วนไหนคล้ายจู่ยวนหลานเลยแม้แต่น้อย ทว่าสีหน้าเย็นชานั้นกลับเหมือนกันไม่มีผิด
ถ้ายืนอยู่ด้วยกัน คงไม่มีใครคิดว่าทั้งสองไม่ใช่แม่ลูกกัน
จู่เซิ่งอี้กินแท่งอาหารสังเคราะห์ที่เหลืออีกนิดจนหมด เคี้ยวตุ้ย ๆ ไปพลางถามว่า “มีอะไร?”
หล่อนยืนเอียงไปเอียงมา ผมเผ้ายุ่งเล็กน้อย มีปอยผมสีแดงสั้น ๆ ชี้ขึ้นมาบนหัว
ดูไม่เอาไหนเอาเสียเลย
จู่จั๋วเหยวมองท่าทางของหล่อนแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ไม่ได้พูดอะไร เพียงกล่าวว่า “นี่เป็นครั้งแรกที่คุณมาโรงเรียนทหารกลาง ฉันจะพาคุณเดินทำความคุ้นเคยกับสถานที่”
น้ำเสียงก็เด็ดขาดไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธเหมือนจู่ยวนหลาน
“ขอบคุณ แต่ไม่จำเป็นหรอก”
จู่เซิ่งอี้ปฏิเสธตรง ๆ พอเห็นว่าใกล้ถึงคิวลงทะเบียนของตัวเองแล้ว หล่อนก็ลากกระเป๋าสัมภาระพรวดไปที่หน้าต่างอย่างคล่องแคล่ว พร้อมโบกมือให้จู่จั๋วเหยวอย่างไม่ใส่ใจ “คุณไปทำธุระของคุณเถอะ ไม่ต้องมายุ่งกับฉัน”
เจ้าหน้าที่ด้านหลังหน้าต่างมองจู่เซิ่งอี้ แล้วหันไปมองจู่จั๋วเหยวที่อยู่ไม่ไกล แววตาซ่อนความอยากรู้อยู่เล็กน้อย
แต่ด้วยความเป็นมืออาชีพ เธอจึงละสายตากลับมา “รหัสประจำตัว”
“10038XXXXXX”
เจ้าหน้าที่เรียกแฟ้มข้อมูลขึ้นมา พอเห็นสาขากับระดับที่ระบุไว้ สีหน้าก็ยังคงสงบนิ่ง
“บันทึกม่านตา”
จู่เซิ่งอี้ก้มหน้าจ่อเครื่องสแกน แสงสีฟ้ากวาดผ่านดวงตาของหล่อน
“ยืนยันตัวตนแล้ว”
“นักศึกษาปีหนึ่ง สาขาสนับสนุน ห้องเจ็ด หอพักอยู่โซนตะวันออก 3 อาคารสิบเจ็ด ห้อง 17-802”
เจ้าหน้าที่ส่งนาฬิกาข้อมือสีดำให้หล่อน “นี่คือเทอร์มินัลนักศึกษา ตารางเรียน ระเบียบโรงเรียน คะแนนสะสมภายในโรงเรียน แล้วก็แผนที่อยู่ในนี้ทั้งหมด หลังผูกบัญชีแล้วห้ามให้คนอื่นยืม”
“ไปตรงนั้นเพื่อรับของสำหรับนักศึกษาใหม่ พรุ่งนี้บ่ายสองรวมตัวกันที่สนามฝึกที่ 1 ห้ามมาสาย”
จู่เซิ่งอี้เก็บนาฬิกาข้อมือไว้ แล้วเงยหน้าถามว่า “สาขาสนับสนุนก็ต้องฝึกด้วยเหรอ?”
“นักศึกษาใหม่ทุกคนต้องเข้าร่วมการทดสอบ” เจ้าหน้าที่เผยรอยยิ้มอันเป็นมิตร “ขอเตือนด้วยความหวังดี การทดสอบครั้งนี้ไม่เหมือนครั้งก่อน ๆ กลับไปพักผ่อนที่หอให้ดี เตรียมตัวให้พร้อม”
สิ้นเสียง ผู้คนก็พากันส่งเสียงฮือฮา
จู่เซิ่งอี้กลับไม่ได้ใส่ใจนัก
อยู่ในแดนนักบำเพ็ญมาตั้งหลายปี หล่อนมีประสบการณ์แกล้งอู้งานตอนทดสอบอยู่เต็มเปี่ยม!
หล่อนหิ้วกระเป๋าสัมภาระหันกลับไป แล้วพบว่าจู่จั๋วเหยวยังคงยืนอยู่ข้าง ๆ อดทอดถอนใจไม่ได้ว่า สมแล้วที่เป็นคนที่คุณนายจู่ฝึกมา ดูมีเสน่ห์แบบไม่สนว่าคนอื่นจะเป็นตายร้ายดียังไงเหมือนกันเป๊ะ
จู่จั๋วเหยวไม่รู้ตัวเลยหรือไงว่าคนรอบ ๆ เริ่มมามุงกันมากขึ้นแล้ว?
พวกเขามาดูเรื่องสนุกกันทั้งนั้น หล่อนไม่อยากให้คนอื่นมองหล่อนเป็นเรื่องสนุกหรอกนะ
“ฉันไปเอาของสำหรับนักศึกษาใหม่ก่อนนะ บาย”
จู่เซิ่งอี้โบกมือ ไม่รอให้จู่จั๋วเหยวตอบก็หิ้วกระเป๋าหันหลังเดินไปทันที
เสียงกระซิบกระซาบดังมาจากด้านหลัง
แต่หูของหล่อนดีเกินไป ถึงคนพวกนั้นจะจงใจลดเสียงลงแล้ว เสียงพูดคุยก็ยังลอยเข้าหูหล่อนอยู่ดี
“โห นั่นลูกสาวแท้ ๆ ที่ตระกูลจู่ตามตัวกลับมาหรือ?”
“มาที่โรงเรียนทหารกลางจริง ๆ ด้วย? สาขาสนับสนุน...ระดับ C สองด้าน ก็เหมาะดีนะ”
“ด้วยคุณสมบัติแบบนี้ นอกจากสาขาสนับสนุนแล้วจะไปที่ไหนได้อีก? เมคา? ทหารราบ? หรือฝ่ายบัญชาการ? ถ้าไปจริงก็มีแต่จะทำให้คนอื่นเดือดร้อน พลเอกจู่ไม่มีทางยอมให้เกิดเรื่องแบบนั้นหรอก”
“น่าเสียดายจู่จั๋วเหยว ถ้าเธอยังอยู่ในตระกูลจู่ หลังเรียนจบคงมีจุดเริ่มต้นที่สูงกว่านี้แน่...”
“ไม่คิดเลยว่าตระกูลจู่จะมีขยะไร้ค่าระดับ C สองด้าน ไม่รู้คนอื่นจะเอาไปหัวเราะเยาะกันยังไง...”
“...”
พอเดินห่างออกมา เสียงวิจารณ์ด้านหลังก็ค่อย ๆ เบาลง
จู่เซิ่งอี้รับของสำหรับนักศึกษาใหม่เรียบร้อยแล้ว
ในถุงสัมภาระมีชุดนักศึกษาสามชุด ชุดฝึกกับชุดรบ และกล่องปฐมพยาบาลพื้นฐานหนึ่งกล่อง
หล่อนกวาดตามองสองที ก่อนเดินตรงไปยังหอพักของตัวเอง
โซนตะวันออก 3 อยู่ไม่ใกล้กับจุดลงทะเบียนนักศึกษาใหม่
ระหว่างทาง นักศึกษาชั้นปีสูงกว่าที่สวมเครื่องแบบเดินไปมา บางคนอุ้มอะไหล่ซ่อมบำรุงวิ่งผ่านไปอย่างเร่งรีบ บางคนเดินลงมาจากทางสนามฝึก เสื้อผ้ายังมีรอยไหม้เกรียมติดอยู่
จู่เซิ่งอี้มองอย่างสนอกสนใจ
อาคารสิบเจ็ดเป็นหอพักสีเทาขาว สูงยี่สิบชั้น มีหุ่นยนต์ลาดตระเวนสองตัวอยู่หน้าประตู
ดวงตาอิเล็กทรอนิกส์สีแดงของหุ่นยนต์กวาดมาทางหล่อน
“กรุณาแสดงหลักฐานยืนยันตัวตน”
จู่เซิ่งอี้ง่วงจนแทบไม่ไหว รีบยกมือยื่นเทอร์มินัลไปจ่อ พอยืนยันตัวตนเสร็จก็พุ่งเข้าไปข้างในอย่างรวดเร็ว มุ่งตรงไปยังลิฟต์ขึ้นชั้นแปด แล้วหยุดหน้าห้อง 802
“ตรวจสอบม่านตา...ยืนยันสำเร็จ ยินดีต้อนรับ!”
ประตูเปิดออก สภาพภายในห้องปรากฏให้เห็นชัดเจน
จู่เซิ่งอี้หิ้วของเข้าไปแล้วกวาดตามองไปรอบ ๆ
โอ้โห เป็นห้องพักเดี่ยวด้วยแฮะ
มีหนึ่งห้องนอนหนึ่งห้องน้ำ พื้นที่ไม่ได้กว้างมากนัก
ทางซ้ายมือหลังเข้าประตูเป็นห้องน้ำ ด้านในมีเตียงเดี่ยว โต๊ะอ่านหนังสือกับตู้เสื้อผ้าหนึ่งชุด สะอาด เป็นระเบียบ และสว่างดี
จู่เซิ่งอี้พอใจมาก วางกระเป๋าลง หยิบเสื้อผ้าข้างในออกมาแขวนในตู้เสื้อผ้าพร้อมชุดนักศึกษาและชุดฝึกกับชุดรบ จากนั้นหยิบชุดนอนแล้วไปอาบน้ำ
น้ำอุ่นราดลงมาจากศีรษะ สบายจริง ๆ!
ตอนนั้นพอกลับจากดาวขยะไปถึงตระกูลจู่ หล่อนก็แช่น้ำในห้องน้ำเกือบสองชั่วโมง จนเกือบทำให้ผู้จัดการบ้านอัจฉริยะของบ้านตกใจ
ช่วยไม่ได้จริง ๆ
ดาวขยะขาดแคลนน้ำ การอาบน้ำจึงเป็นเรื่องฟุ่มเฟือยเสมอ
ช่วงสองสามปีแรกหลังหล่อนทะลุมิติมา แค่ได้ใช้น้ำครึ่งอ่างเช็ดตัววันเว้นวันก็ถือว่าชีวิตความเป็นอยู่ดีมากแล้ว
จนตอนนี้พอเห็นห้องอาบน้ำ ก็อยากพุ่งเข้าไปชำระล้างร่างกายให้ชุ่มฉ่ำเสียทุกที!
หลังอาบน้ำเสร็จ หล่อนเดินออกมาพร้อมผมสีแดงที่เป่าแห้งแล้ว สวมชุดนอนตัวโคร่ง ก่อนทิ้งตัวลงบนเตียง
เพิ่งหลับตาลง เทอร์มินัลนักศึกษาบนข้อมือก็ดัง “ติ๊ด” ขึ้นมาครั้งหนึ่ง
จู่เซิ่งอี้ฝืนยกมือขึ้นอย่างยากลำบาก
ประกาศสำหรับนักศึกษาใหม่โรงเรียนทหารกลาง——
【ขอให้นักศึกษาใหม่ทุกคนเดินทางถึงสนามฝึกที่ 1 ก่อนเวลา 14:00 น. ของวันพรุ่งนี้ เพื่อรวมตัวกัน】
【ผู้ที่มาสายจะถูกไล่ออก】