ข่าวจบลง ห้องรับแขกบ้านตระกูลหลินก็เงียบไปนาน
ในทีวีเริ่มฉายข่าวถัดไปเกี่ยวกับสภาพอากาศแล้ว
ไม่มีใครพูดอะไร
หลินเจิ้นเทียนนั่งอยู่บนโซฟา มือข้างหนึ่งวางบนเข่า นิ้วเคาะไปมาอย่างไร้จุดหมาย
แม่หลินประสานมือแน่น สีหน้าซีดเผือด
หลินอวี่เอนศีรษะพิงพนักโซฟา สายตาจ้องโคมระย้าคริสตัลบนเพดานเขม็ง
“ผมขอโทรศัพท์สักสาย” หลินเจิ้นเทียนเอ่ยขึ้นในที่สุด
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เดินไปถึงหน้าห้องทำงานแล้วหยุด ก่อนจะหันกลับมาพูดว่า “พวกคุณรอก่อน”
แม่หลินกับหลินอวี่ไม่พูดอะไร หลินเจิ้นเทียนผลักประตูห้องทำงานแล้วเดินเข้าไป
ในห้องรับแขกจึงเหลือเพียงแม่ลูกสองคน
แม่หลินหันไปมองหลินอวี่ ริมฝีปากขยับไปมาอยู่นานกว่าจะเค้นคำพูดออกมาได้ “เขาลงมือตั้งแต่กลางวันแล้วใช่ไหม?”
หลินอวี่ไม่ตอบ
สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่โคมระย้า จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าเรื่องนี้ช่างเหลวไหลสิ้นดี