หลังหลินอวี่เวยจากไป ทุกคนก็กลับเข้าไปในห้องหนังสือ
“ตอนนี้พวกคุณเชื่อผมแล้วใช่ไหม”
หลินเจิ้นเทียนกล่าวว่า “เอาละ ทำตามที่อวี่เอ๋อร์บอกก็แล้วกัน หวังว่าจะได้เกาะเรือลำใหญ่ของเขาขึ้นไป!”
......
เช้าวันรุ่งขึ้น
หลู่ฉือตื่นแต่เช้า ล้างหน้าแปรงฟันเสร็จก็พับผ้าห่มเรียบร้อยเป๊ะ มาอาศัยบ้านคนอื่นก็ต้องรู้จักกฎเกณฑ์ ผ้าห่มต้องพับให้เรียบร้อย ห้องก็ต้องเก็บกวาดให้สะอาด
ตอนลงมาชั้นล่าง คนตระกูลหลินทั้งสี่คนก็นั่งอยู่ในห้องอาหารแล้ว
หลังจากเรื่องเมื่อคืน ใครจะไปนอนหลับลงกันล่ะ!
หลินอวี่เวยนั่งดื่มนมอยู่ริมโต๊ะอาหารในชุดอยู่บ้าน พอเห็นหลู่ฉือลงมาก็ยิ้มให้ “อรุณสวัสดิ์ หลับสบายไหม”
“สบายดีครับ เตียงนอนสบายมาก”
“งั้นก็ดี มากินมื้อเช้ากันก่อนเถอะ”
“ครับ ขอบคุณครับ”
หลิวม่าเป็นคนยกอาหารเช้ามาให้หลู่ฉือ
“ขอบคุณครับ”
พอหลินอวี่เห็นหลู่ฉือลงมา ก็รีบลุกขึ้นทันที “พี่หลู่ อรุณสวัสดิ์! มา ๆ นั่งตรงนี้เลย!”
หลินอวี่เวยมองท่าทางเอาอกเอาใจของพี่ชายแล้วรู้สึกว่ามีอะไรแปลก ๆ
“พี่ วันนี้ทำไมขยันเป็นพิเศษล่ะ พี่มีเรื่องอยากขอให้หลู่ฉือช่วยหรือเปล่า”