“หรือว่า...เขากำลังลองใจพวกเราอยู่”
หลินเจิ้นเทียนพูดว่า “เขาอยากดูปฏิกิริยาของพวกเรา ว่าจะไปแจ้งข่าวให้คนอื่นรู้ หรือช่วยปกปิดเรื่องให้เขา จะได้รู้ว่าพวกเราคู่ควรให้เขาอยู่เคียงข้างหรือเปล่า”
“แล้วเราควรทำยังไงดีคะ” แม่หลินถาม
หลินเจิ้นเทียนพูดว่า “พวกเราทำอะไรไม่ได้ทั้งนั้น ห้ามพูดเรื่องนี้ออกไปแม้แต่คำเดียว ทำเหมือนไม่เคยเห็นข่าว ทำเหมือนไม่รู้เรื่องพิพิธภัณฑ์ ถ้าจะช่วยเขา ก็ช่วยได้แค่ทางอื่น”
“ทางอื่นคือทางไหนครับ” หลินอวี่ถาม
“เรื่องธุรกิจ” หลินเจิ้นเทียนพูด “ผมสืบมาแล้วว่าตอนนี้เขาทำธุรกิจเครื่องปรุงรส งั้นเราก็ช่วยปูทางให้เขาเต็มที่ เขาขาดอะไร เราก็จัดหาให้ เขาอยากตั้งหลักในมหานครมู่ตูให้มั่นคง เราก็เป็นฐานรากให้เขา”
“แต่ปัญหาคือ...เขาจำเป็นต้องมีฐานรากด้วยเหรอครับ”
“ก็ไม่แน่ ตอนนี้บทบาทที่เขาแสดงอยู่ก็คือนักธุรกิจ ในเมื่อเขากำลังเล่นเกมอยู่ งั้นเราก็เดิมพันไปด้วยกันสักตั้ง!”
แม่หลินสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ พยายามทำใจให้สงบ “ได้ งั้นพรุ่งนี้แม่จะไปถามดูว่าโรงแรมหรือโรงอาหารที่ไหนกำลังต้องการเปลี่ยนผู้จัดจำหน่ายเครื่องปรุงรสบ้าง”