แม่หลินรีบเดินเข้าไปหาแล้วกอดลูกชายไว้แน่น น้ำเสียงสั่นเครือแทบจะร้องไห้ “ลูกลำบากแย่เลยนะอวี่ ดูสิ ผอมลงขนาดนี้แล้ว…”
หลินอวี่ถูกแม่กอดไว้ สีหน้าปรากฏรอยยิ้มจนใจเล็กน้อย “แม่ครับ ผมไม่เป็นไร แค่สิบห้าวันเอง ไม่ใช่สิบห้าปีสักหน่อย”
“สิบห้าวันยังไม่พออีกเหรอ! ตั้งแต่เด็ก ลูกเคยต้องลำบากแบบนี้ที่ไหน!”
แม่หลินปล่อยเขา แล้วประคองใบหน้าลูกชายไว้ พลิกดูซ้ายขวา
“ข้างในกินอยู่ไม่ดีใช่ไหม? มีใครรังแกลูกหรือเปล่า? เล่าให้แม่ฟังสิ...”
“แม่ครับ ไม่เป็นไรจริงๆ ข้างในแค่เบื่อไปหน่อย นอกนั้นก็โอเคครับ”
หลินเจิ้นเทียนเดินเข้ามาแล้วตบไหล่ลูกชายเบาๆ
“ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว คราวหน้าระวังหน่อย ดื่มเหล้าแล้วอย่าขับรถ”
น้ำเสียงของเขาราบเรียบ แต่ในแววตายังมองเห็นความห่วงใยอยู่บ้าง
ถึงอย่างไรก็เป็นลูกชายแท้ๆ แม้ภายนอกจะไม่แสดงอาการอะไร แต่ลูกตัวเองถูกขังอยู่สิบห้าวัน ในฐานะพ่อจะทำใจสบายได้อย่างไร