“แม่! หนูก็หิวเหมือนกัน อยู่ข้างในไม่เคยได้กินอิ่มเลย กลับไปหาอะไรกินกันก่อนเถอะ!”
“หิวเหรอ งั้นรีบไปกันเลยลูก”
แม่หลินจับมือลูกชายไว้ด้วยความเป็นห่วง
“ข้างในกินอะไรล่ะ แย่มากไหม รีบขึ้นรถเร็ว แม่ให้ที่ครัวตุ๋นซุปไว้แล้ว...”
“ใช่ ๆ ซุปนั่นแหละ หนูคิดถึงรสชาตินั้นจะแย่แล้ว”
หลินอวี่เวยพูดว่า “เอาละ กลับบ้านกันก่อนเถอะ”
“หลู่ฉือ ตามพวกเรามา ไปกินข้าวที่บ้านฉันกัน”
พอหลินอวี่ได้ยินว่าท่านใหญ่จะไปบ้านเขา ก็พูดอย่างดีใจว่า “เขาก็จะไปด้วยเหรอ?”
หลินอวี่เวยพูดว่า “พี่เป็นอะไรไป แฟนหนูไปบ้านเราไม่ได้หรือไง? ทำไมพี่เป็นแบบนี้ล่ะ เขาอุตส่าห์มารับพี่แต่เช้า จะให้กลับไปทั้งอย่างนี้ได้ยังไง?”
หลินอวี่รีบพูดว่า “มะ...ไม่ใช่แบบนั้น ถ้าน้องหลู่จะไปด้วย ฉันดีใจแทบไม่ทันเลย!”
“ยินดีต้อนรับน้องหลู่มาเที่ยวที่บ้านนะ”
หลินอวี่เวยถึงได้ยิ้มออกมา “อย่างนี้สิถึงจะถูก เอาละ ไปกันเถอะ”
รถโรลส์-รอยซ์กับปอร์เช่ขับออกจากลานจอดรถไปตามลำดับ
หลู่ฉือยืนอยู่ข้างรถโฟล์คสวาเกน มองรถสองคันที่แล่นห่างออกไป แล้วถอนหายใจยาว
พี่ชายของหลินอวี่เวยคนนี้ นิสัยดีจริง ๆ