อากาศในห้องทำงานพลันแข็งค้างไปชั่วขณะ
แม่หลินมองเส้นเลือดที่ปูดโปนบนหน้าผากของลูกชาย ในที่สุดก็รู้ว่าเขาไม่ได้พูดเล่น
เธอหุบยิ้มแล้วนั่งตัวตรง
“แล้วทำไมถึงต้องบอกพวกเราล่ะ?” หลินเจิ้นเทียนเอ่ยขึ้นมาอย่างกะทันหัน
แม่หลินก็ถามด้วยว่า “ใช่แล้ว อวี่เอ๋อร์ ในเมื่อเขาเตือนว่าอย่าเอาเรื่องนี้ไปบอกใคร แล้วทำไมลูกถึงยังเล่าออกมาล่ะ?”
“เพราะพวกคุณเป็นพ่อแม่ของผมครับ ถ้าพวกคุณไม่รู้เรื่อง เกิดวันไหนเผลอไปล่วงเกินเขาโดยไม่รู้ตัว ครอบครัวเราก็จบเห่แน่ ผมถึงต้องบอก อย่างน้อยก็ให้พวกคุณรู้ไว้ว่า คนคนนี้ห้ามไปหาเรื่องเด็ดขาด”
หลินเจิ้นเทียนเงียบไปสองสามวินาที ก่อนจะพูดว่า “เล่ามาตั้งแต่ต้น”
หลินอวี่พิงขอบโต๊ะทำงาน แล้วเริ่มเล่าจากความลับข้อแรก