ไม่ใช่แค่โลกใต้ดินหรอก โลกใต้ดินไม่มีทางระดมกำลังหน่วยสืบสวนเศรษฐกิจกับหน่วยปราบปรามลักลอบได้
คนที่ระดมกำลังทั้งสองหน่วยนี้ได้พร้อมกัน ย่อมมีอำนาจแผ่ไปถึงระดับที่เขาไม่เคยรู้จักมาก่อน
หลินอวี่รีบหยุดความคิดของตัวเอง
คิดต่อไม่ได้แล้ว
บางเรื่องยิ่งรู้น้อยก็ยิ่งปลอดภัย
ตอนนี้เขามีความคิดอยู่เพียงอย่างเดียว
ต่อให้ตายก็ห้ามทำให้หลู่ฉือขุ่นเคืองเด็ดขาด
งานเลี้ยงครอบครัวดำเนินไปจนถึงช่วงเย็น
หลังแม่ลูกตระกูลจ้าวถูกพาตัวไป บรรยากาศในห้องรับแขกก็ไม่กลับมาคึกคักอีกเลย
แขกเหรื่อจึงเริ่มทยอยหาข้ออ้างขอตัวกลับ
หลินเจิ้นเทียนยืนส่งแขกอยู่หน้าประตูทีละคน สีหน้าไร้ความเปลี่ยนแปลง
เขาผ่านร้อนผ่านหนาวในวงการธุรกิจมาหลายสิบปี เรื่องแค่นี้ยังรับมือได้
ไม่ว่าในใจจะคิดอย่างไร ภายนอกก็ต้องวางท่าให้มั่นคงเสมอ
กว่ากลุ่มแขกชุดสุดท้ายจะกลับไป ก็ล่วงเลยหกโมงเย็นแล้ว
หลิวม่ากับคนรับใช้สองคนกำลังเก็บถ้วยชามที่วางเต็มโต๊ะ
หลู่ฉือมองท้องฟ้า เห็นว่าใกล้ได้เวลาแล้ว เขามาอยู่บ้านคนอื่นทั้งวัน ถ้าอยู่ต่อก็คงไม่ค่อยเหมาะ
เขากำลังจะเอ่ยขอตัว แต่หลินอวี่เวยกลับชิงพูดขึ้นมาก่อน
“พ่อคะ ฟ้ามืดแล้ว หลู่ฉือดื่มเหล้ามา ขับรถไม่ได้ ให้เขาพักที่บ้านเราคืนนี้เถอะค่ะ”
หลู่ฉือชะงัก เขาไม่ได้ดื่มเหล้าสักหน่อย เมื่อครู่นี้ในงานเลี้ยงเขาดื่มน้ำผลไม้ต่างหาก
เขากำลังจะอธิบาย นิ้วของหลินอวี่เวยก็หยิกแขนเขาเบา ๆ
“หุบปาก!”
หลู่ฉือกลืนคำพูดที่จ่ออยู่ตรงริมฝีปากกลับลงคอ
แม่หลินเดินมาจากทางห้องอาหารพอดี พอได้ยินประโยคนั้น สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที
เธอกระซิบกับหลินเจิ้นเทียนว่า “ไม่ได้ จะให้คนนอกมาอยู่บ้านเราได้ยังไง?”