แววตาของไป๋เถาเต็มไปด้วยความต่อต้าน ชายหนุ่มยื่นมือมาคว้าข้อมือเธอไว้
เสียงกระดิ่งเหนือประตูดังขึ้น แล้วเขาก็พาเธอไปหยุดใต้แสงไฟแล้ว
เจ้าของร้านเงยหน้าขึ้นจากหลังเคาน์เตอร์ พอเห็นว่าใครมา ก็เผยสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย
“คุณชายเผย? คราวก่อนบอกว่าแฟนกลัวเจ็บ เลยไม่สักแล้วไม่ใช่เหรอครับ”
ไป๋เถายืนอยู่ข้างเผยจั๋ว ใบหน้าซีดเผือดอย่างเห็นได้ชัด
เผยจั๋วไม่รับคำทักทายนั้น “จะทำธุรกิจหรือเปล่า?”
รอยยิ้มของเจ้าของร้านชะงักไป เขาวางของในมือลง “ทำสิครับ คราวนี้จะสักภาษาอังกฤษหรืออักษรจีนดีครับ?”
เผยจั๋วหยิบปากกาขึ้นมา เขียนตัวอักษรสองสามตัวลงบนกระดาษ
TLOVEZ
“ใต้กระดูกไหปลาร้า ออกแบบให้สวยหน่อย”
เขาวางปากกากลับลงบนโต๊ะ ก่อนเสริมอีกประโยค “ให้ภรรยาคุณมาทำ”
เจ้าของร้านกำลังก้มมองตัวอักษร พอได้ยินก็โบกมือ “ไม่ต้องเรียกเธอมาหรอกครับ ผมทำเองได้ ฝีมือผมดีกว่าเธอ”
“ให้ภรรยาคุณมา” เผยจั๋วย้ำอีกครั้ง
คราวนี้เจ้าของร้านถึงได้เข้าใจว่าเขาต้องการช่างสักผู้หญิง
“ได้ครับ ผมขึ้นไปเรียกเธอเดี๋ยวนี้”
เสียงฝีเท้าดังมาจากบันได ชั่วขณะนั้นด้านนอกเหลือเพียงพวกเขาสองคน
ไป๋เถามองกระดาษแผ่นนั้น ปลายนิ้วเย็นเฉียบ
คราวก่อนเป็นลีโอ หรือไม่ก็จั๋ว
แต่คราวนี้ เขาไม่แม้แต่จะเปิดโอกาสให้เธอเลือก
ตัวอักษรไม่กี่ตัวนั้นเธอรู้จักทุกตัว
ทีคือตัวแทนของเถา แซดคือตัวแทนของจั๋ว ส่วนตรงกลางเชื่อมด้วยคำว่ารัก เผยจั๋วต้องการให้เธอสักความรู้สึกชอบที่ไม่มีวันถอนคืนได้ลงบนร่างกาย
แต่คำว่ารักที่เธอพูดเมื่อครู่ เขาเป็นฝ่ายไล่ถามจนเธอต้องพูดออกมา