ตอนนี้ฟู่หลินเป็นเจ้าของร้านชานมแล้ว!
เขาถูกยึดรถ แถมยังถูกยึดบ้านอยู่ที่บ้าน แต่หมอนี่กลับซื้อร้านมาวางไว้แทบเท้าแฟนสาวของเขาเสียอย่างนั้น
เครื่องพิมพ์ใบเสร็จหลังเคาน์เตอร์ยังคงพ่นกระดาษออกมา ส่วนสาว ๆ หลายคนที่ยืนรอรับเครื่องดื่มอยู่ข้าง ๆ ต่างเงียบกริบ สายตาแอบเหลือบมองทั้งสามคนสลับไปมา
เผยจั๋วกำมือแน่น ข่มไฟโกรธในอกเอาไว้
“ฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอ ออกมานี่”
ไป๋เถากลัวว่าทั้งคู่จะมีเรื่องกัน จึงยื่นมือไปแตะชายแขนเสื้อของเขา
“มีอะไรไว้คุยตอนฉันเลิกงานได้ไหม?”
ชายหนุ่มก้มมอง ปลายสายตาหยุดอยู่บนนิ้วเรียวขาวทั้งสองสามนิ้วนั้น
ตอนนี้รู้จักดึงเขาไว้แล้วสินะ
เมื่อกี้ตอนยืนเคียงข้างฟู่หลิน ทำไมไม่คิดบ้างว่าตัวเองยังมีแฟนอยู่
เขาแค่นเสียงหึ
“รอดูเถอะ”
ปลายนิ้วของไป๋เถาชะงักค้าง เขาหันหลังเดินออกจากร้านไปแล้ว
ฟู่หลินวางใบเสร็จลง แล้วเดินตามออกไป
ไม่ไกลจากร้านชานมมีต้นการบูรต้นหนึ่ง แสงอาทิตย์ยามเย็นลอดผ่านใบไม้ ทำให้เงาของทั้งสองทอดยาวออกไป
เผยจั๋วหยุดใต้ต้นไม้ ก่อนหันกลับมา
“ฟู่หลิน นายกำลังคิดจะแย่งแฟนฉันอยู่ใช่ไหม?”
ฟู่หลินสบตาเขาโดยไม่หลบเลี่ยง
“คนที่เถาเถาชอบมาตั้งแต่แรกก็คือฉัน เธอแอบชอบฉันมาหกปี จดหมายรักฉบับนั้นก็เขียนถึงฉัน” น้ำเสียงของฟู่หลินไม่ดังนัก แต่ทุกคำชัดเจน
“ถ้าคืนนั้นนายไม่ได้ใส่เสื้อแจ็กเก็ตของฉัน เธอก็คงไม่จำคนผิด”
สีหน้าเผยจั๋วเย็นเยียบลงทันที
เสื้อแจ็กเก็ตกันลมสีดำมีฮู้ดตัวนั้น เขาจำได้ดี