ไป๋เถาสะดุ้งกับคำพูดของชายหนุ่ม เผลอโพล่งออกไปโดยไม่ทันคิด
“คุณเป็นบ้าเหรอ”
พูดจบเธอก็รู้ตัวว่าพลาด รีบก้มหน้าลง
“ตรงที่สักยังเจ็บอยู่เลย คุณคิดอะไรไร้สาระแบบนี้ได้ยังไง”
ชายหนุ่มยื่นมือมาบีบแก้มเธอ ก่อนโน้มตัวเข้ามาใกล้
“ช่วยไม่ได้หรอก ที่รัก พอเห็นท่าทางของคุณเมื่อกี้ ในหัวผมก็มีแต่ภาพที่ออกอากาศไม่ได้”
ไป๋เถาลืมแม้กระทั่งจะร้องไห้ เธอเบิกตากลมโตชุ่มน้ำมองชายหนุ่มอย่างงุนงง
“หมายความว่ายังไง”
ชายหนุ่มโน้มลงดูดติ่งหูเธอ พลางหอบหายใจหนัก “ภาพที่ออกอากาศไม่ได้ไง ที่รัก ตอนนี้ผมอยากทำกับคุณ”
...ไป๋เถามองเขาด้วยแววตาหวาดกลัว
“เผยจั๋ว นี่อยู่บนรถนะ อย่าทำอะไรบ้า ๆ”
ไป๋เถาพูดพลางจะลงจากตักเขา แต่ชายหนุ่มกลับรวบเอวเธอไว้แน่น แล้วกดให้นั่งลงบนตักดังเดิม ไป๋เถาตกใจจนยกมือชี้ไปทางฉากกั้น
“ข้างหน้ายังมีคนอยู่นะ”
เธอยังไม่ทันลดมือลง ชายหนุ่มก็คว้ามือเธอไว้เสียก่อน
เขาจ้องเธอด้วยแววตาร้อนแรง
“ที่รัก รถคันนี้เก็บเสียงดีมาก ไม่มีใครได้ยินหรอก”
แก้มไป๋เถาแดงซ่านขึ้นมาทันที
เธอจนปัญญา รีบเอ่ยขอโทษ
“เผยจั๋ว ฉันผิดไปแล้ว ฉันไม่ควรปิดบังเรื่องที่ไปเจอฟู่หลิน”
คิ้วของชายหนุ่มกระตุกเล็กน้อย
“เมื่อกี้ยังบอกว่าไม่รู้เรื่องอยู่เลย จู่ ๆ ก็นึกออกแล้วเหรอ!”
ไป๋เถาเม้มปาก
“ฉันแค่กลัวคุณคิดมาก ไม่ได้ตั้งใจปิดบังคุณนะ”
เธอเงยหน้าขึ้น ความน้อยใจที่อุตส่าห์กล้ำกลืนไว้พลันเอ่อท้นขึ้นมาอีกครั้ง
“เมื่อคืนฉันไข้ขึ้นจนต้องเข้าโรงพยาบาล วันนี้คุณยังลากฉันไปสักอีก”