ทั้งสองหันไปมองทางประตูพร้อมกัน
คุณนายฟู่ยืนอยู่ด้านนอก สวมชุดกระโปรงสีม่วงอ่อนที่ตัดเย็บอย่างประณีต ในมือถือกระเป๋าถือสีเดียวกัน ใบหน้าประดับรอยยิ้มพอดิบพอดี
สีหน้าฟู่หลินเปลี่ยนไป «แม่ มาทำไมครับ?»
«แม่มีธุระแถวนี้ พอผ่านมาก็เห็นรถลูก เลยแวะเข้ามาถามดู» คุณนายฟู่ยิ้มพลางเดินเข้ามาในห้องส่วนตัว
«พนักงานบอกว่าลูกมากินข้าวกับเพื่อนร่วมชั้น แม่ยังนึกอยู่เลยว่าเพื่อนคนไหน»
สายตาของนางหยุดอยู่ที่ไป๋เถา ราวกับเพิ่งจำได้ ก่อนจะแสดงสีหน้าประหลาดใจขึ้นมาเล็กน้อยอย่างเหมาะเจาะ
«หนูคือไป๋เถาใช่ไหม?»
ไป๋เถารีบลุกขึ้น «สวัสดีค่ะคุณน้า»
คุณนายฟู่กวาดตามองนางตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า แววตาซ่อนอารมณ์ไว้ลึกสุดหยั่ง แต่รอยยิ้มกลับยิ่งอ่อนโยน
«ไม่เจอกันตั้งหลายปี โตเป็นสาวแล้ว สวยจริง ๆ»
น้ำเสียงของนางสนิทสนม ไหล่ที่เกร็งขึ้นเพราะจู่ ๆ ต้องพบผู้ใหญ่ของไป๋เถาค่อย ๆ ผ่อนคลายลง
«คุณน้าก็ยังสาวเหมือนเดิมเลยค่ะ»
«ปากหวานจริง ๆ»
พอดีกับที่พนักงานเข็นรถอาหารเข้ามา คุณนายฟู่เหลือบมองอาหารเต็มโต๊ะ แล้วเอ่ยราวกับพูดขึ้นมาลอย ๆ «แม่ยุ่งจนถึงตอนนี้ ยังไม่ได้กินอะไรเลย หนูคงไม่ว่าอะไรถ้าแม่จะนั่งกินด้วยนะ?»
ไป๋เถาย่อมปฏิเสธไม่ได้ «ไม่ว่าเลยค่ะ»
แต่ฟู่หลินกลับขมวดคิ้วเล็กน้อย
แม่มาถึงได้จังหวะเกินไป พอดีขัดจังหวะคำพูดที่สำคัญที่สุดของเขา เขามองคุณนายฟู่ด้วยแววตาพินิจพิเคราะห์ «แม่ไม่ได้บอกว่ามีธุระแถวนี้หรือครับ?»
«ธุระเสร็จแล้ว» คุณนายฟู่นั่งลงข้างไป๋เถา ก่อนบอกพนักงานว่า «รบกวนเพิ่มชุดจานชามอีกชุดนะ»
เพียงประโยคเดียว นางก็ปัดข้อสงสัยของฟู่หลินกลับไปอย่างแนบเนียน