หน้าอาคารหอพักเป็นช่วงเวลาที่ผู้คนพลุกพล่านที่สุด
นักศึกษาที่เดินผ่านต่างพากันเหลียวมอง เสียงกระซิบกระซาบลอยมาตามสายลมยามค่ำคืน
“นั่นเผยจั๋วไม่ใช่เหรอ?”
“สองคนนั้นกำลังทะเลาะกันหรือเปล่า?”
“……”
แก้มของไป๋เถาแดงขึ้นเรื่อย ๆ ท่ามกลางสายตาที่จับจ้องมาทีละคู่
เธอเม้มริมฝีปาก ก่อนเงยหน้ามองเผยจั๋ว “เราไปคุยกันที่อื่นเถอะ”
ดวงตาของหญิงสาวมีหยาดน้ำคลออยู่ หางตาแดงชื้น ราวกับถูกเขารังแกจนเกินทน
ยิ่งเธอทำท่าน่าสงสารเช่นนี้ ก็ยิ่งทำให้เขาอยากซ่อนเธอไว้ ไม่ยอมให้ใครเห็น
เผยจั๋วสบถด่าในใจเบา ๆ
ทั้งที่เขายังไม่ได้ทำอะไรเธอเลยแท้ ๆ แต่เธอกลับใช้ดวงตาคู่นี้มายั่วเขาก่อน
ที่น่าโมโหที่สุดคือเขากลับทำอะไรเธอไม่ได้เลยจริง ๆ
หลังเงียบไปครู่หนึ่ง เผยจั๋วก็คลายมือจากข้อมือเธอ “ตามมา”
ไป๋เถาลูบบริเวณที่ถูกเขาจับจนแดง ก่อนก้มหน้าตามหลังไป
เผยจั๋วเดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็รู้ว่าเธอไม่ได้ตามมาใกล้ ๆ จึงผ่อนฝีเท้าลง
เขาหยุดรอเธอตรงทางแยก “จะให้กลับไปอุ้มเธอมาหรือไง?”
ไป๋เถากลัวว่าเขาจะทำอย่างนั้นต่อหน้าคนอื่นจริง ๆ จึงได้แต่เร่งฝีเท้าตามไป
คาเฟ่ในมหาวิทยาลัยตั้งอยู่ติดทะเลสาบที่ขุดขึ้นมาเอง ตอนกลางคืนมีลูกค้าไม่มากนัก
แสงไฟทอดเงาต้นการบูรริมทะเลสาบเป็นริ้วเข้มจาง ผิวน้ำกระเพื่อมเป็นวงเล็ก ๆ เป็นครั้งคราว แสงจันทร์ที่สะท้อนอยู่ก็แตกกระจายตามไปด้วย